Feneyjatvíæringurinn er elsta og virtasta alþjóðlega samtímalistasýning heims og hefur frá upphafi verið mikilvægur vettvangur fyrir listamenn ólíkra landa. Ísland tók fyrst þátt árið 1960 og síðan þá hafa íslenskir fulltrúar endurspeglað bæði þróun íslenskrar myndlistar og stöðu hennar í alþjóðlegu samhengi. Árið 1993 voru Hreinn Friðfinnsson og Jóhann Eyfells fulltrúar Íslands og árið 1995 var það Birgir Andrésson. 1993 - Hreinn Friðfinnsson & Jóhann Eyfells Eftir tvíæringinn 1990 var Listasafni Íslands falið að sjá um næstu sýningar í samvinnu við menntamálaráðuneytið. Hreinn Friðfinnsson og Jóhann Eyfells voru báðir nýbúnir að halda yfirlitssýningar og áttu langan feril að baki. Báðir voru búsettir erlendis, Hreinn í Amsterdam og Jóhann í Bandaríkjunum, og ræktuðu tengsl við íslenskt myndlistarlíf. Þótt Jóhann fengist við verk skyld abstrakt-expressjónisma var hann hugmyndalega tengdur SÚM-hópnum sem var stofnaður 1965, þar sem Hreinn var einn af stofnfélögunum. Hreinn Friðfinnsson (1943-2024) sýndi sex verk unnin í margvíslega miðla, ljóðræn, fáguð og næsta brothætt. Elsta verkið var Húsið eða House Project (1974), eitt af hans þekktustu verkum, byggt í Kapelluhrauni og tileinkað Sólóni Guðmundssyni (1860–1931) í Slúnkaríki sem Þórbergur Þórðarson skrifar um í Íslenskum aðli. Þetta var ekki hús eins og flestir eiga að venjast því allt sem að öllu jöfnu er innandyra sneri nú út, og bárujárnsklæðningin inn. Á sýningunni voru einnig verk úr tilbúnum hlutum svo sem Höll (1990), gerð úr hænsnanetsbútum, Griðastaður (1989–92) og Song (1992–2000), átta mynda ljósmyndasyrpa þar sem ljósbjartar bogalínur teiknuðu takt tónlistarinnar á dimmbláum bakgrunni. Hreinn Friðfinnsson. © Morgunblaðið/Þorkell Morgunbl (Morgunblaðið/Þorkell Morgunbl) Jóhann Eyfells (1923-2019) sýndi fyrir utan skálann þrjá skúlptúra með geómetrískum formum sem byggðust á tilraunum hans til að kanna eðli og eiginleika efnisins. Með því að nota mismunandi málma, ál, járn og kopar, sem hann ýmist bræddi eða logsauð, náði hann fram ólíkum tilbrigðum og minnti hrjúft yfirborð skúlptúrverkanna einna helst á nýstorknað hraun eða vörður. Hann þróaði heimspekilega afstöðu sína til listarinnar í gegnum kenningu sem hann nefndi „receptualism" eða næmishyggju, þar sem leitast er við samruna efnis og forms og þar sem tími og rými eru meðtekin. Jóhann Eyfells. 1995 - Birgir Andrésson Birgir Andrésson var fulltrúi Íslands árið 1995. Sýning hans var framhald af vinnu sem hann hafði verið í frá árinu 1989 undir yfirskriftinni Nálægð, þar sem hann velti upp spurningum um uppruna, þjóðerni, arfleifð og sjálfsmynd Íslendinga. Birgir Andrésson. Birgir Andrésson (1955–2007) sýndi tólf handprjónaða lopafána, eftirlíkingar íslenska krossfánans nema að þeir voru í íslensku sauðalitunum. Með þessu þjóðlega efni nálgaðist Birgir sjálfsvitund íslensku þjóðarinnar á sjónrænan, beinskeyttan hátt. Þótt lopinn þyki góður til síns brúks eftir hrunið þótti hann frekar hallærislegur árið 1995 og þurfti ákveðið áræði til að fara með slíkt þjóðartákn til Feneyja. Við hlið fánanna stillti Birgir upp fínlega unnum blýantsteikningum af uppgreftri gamalla bæjarrústa sem hann teiknaði eftir ljósmyndum og kallaði handgerða náttúru. Að síðustu voru þar náttúrulýsingar unnar upp úr ferðabók Þorvalds Thoroddsen (1855–1921) landfræðings, sem var stillt upp á milli fánanna sem stóðu út úr veggjunum þrír og þrír saman. Sjá einnig Ís­lenskir full­trúar á Tvíæringnum