Föruneyti sjúkrabíls, mokstursbíls og björgunarsveitarjeppa tókst að koma sjúklingi frá Egilsstöðum áleiðis til Akureyrar við mjög erfiðar aðstæður í óveðrinu aðfaranótt þriðjudags. Leiðangurinn tók átta klukkutíma í öskubyl og engu skyggni. Annar horfði niður í kantinn en hinn fram í bylinn Klukkan var átta um kvöld þegar veikindi komu upp og ekki hægt að fljúga sjúkraflug. Flytja varð sjúkling frá Egilsstöðum yfir Mývatns- og Möðrudalsöræfi og alla leið til Akureyrar. Tveir sjúkraflutningamenn og læknir voru á sjúkrabílnum, moksturstæki frá Þ.S. verktökum fór á undan og björgunarsveitin Jökull á eftir, og Hérað líka, því vitað var um ferðamenn í vanda. Aðalsteinn Aðalsteinsson ók sjúkrabílnum. „Ég sá aldrei nema bara ljósin á snjóruðningstækinu nánast í gegnum allan Langadalinn. Það hlóð á framrúðuna hjá okkur. Þurrkurnar höfðu illa undan en ég sá niður á kantinn. Ég var með vinnuljósið kveikt á hliðinni á bílnum. Sá sem sat frammi í hjá mér, sjúkraflutningsmaðurinn hinn, hann horfði á ljósin á snjóruðningstækinu og ég horfði niður á kantinn og svoleiðis keyrði ég,“ segir Aðalsteinn. Sjúkraflutningamenn, björgunarsveitir og mokstursmenn unnu afrek við að koma sjúklingi frá Egilsstöðum til Akureyrar í óveðrinu aðfaranótt þriðjudags. Skyggni var ekkert á köflum og góð ráð dýr þegar rúðuþurrkur hættu að ganga á sjúkrabílnum. Þurfu að keyra með opinn glugga og setja upp húfi og vettlinga Snjór og klaki söfnuðust á rúðurnar og gerðu skyggnið enn verra. „Rúðan varði sig illa. Hún hitaði sig ekki nóg og það þurfti að fara reglulega út og slá af þurrkunum klakann. Og það náttúrulega endaði með því að ég braut þurrkublaðið. En þegar við vorum komin niður undir Sænautaselsvegamótin þá biluðu þurrkurnar. Þær bara hættu að ganga. Þá var bara eitt í stöðunni: Það var að slökkva á miðstöðinni og opna rifu á gluggana til að halda áfram. Vegna þess að þegar maður slekkur á miðstöðinni þá kólnar rúðan og ef það er frost úti þá hættir að hlaða á. Og til þess að það komi ekki móða inni þegar þú ert búinn að slökkva á miðstöðinni þá þarftu að opna rifu á gluggana. Svo fer maður bara í vettlingana og húfuna og þá er þetta bara fínt,“ segir Aðalsteinn. Sveitamaðurinn þekkti sig ók eftir minni Hann segir að þarna hafi komið að góðum notum sá háttur sveitamanna að hafa nafn á hverri þúfu. Hann hafi lært af föður sínum að athuga alltaf kennileiti og hvar hann væri þegar veður væri gott — þá myndi hann líka þekkja sig í vondu veðri og engu skyggni. Þetta nýttist og hann fann á sér hvar þyrfti að beygja á bílnum. Þeir hafi farið hægt og stundum hægar en gangandi maður. Annar sjúkrabíll og björgunarsveitin Stefán frá Mývatni komu á móti að norðan og var sjúklingurinn færður á milli bíla við Möðrudalsvegamótin. „Og þegar við komum þangað var alveg iðulaus bylur. Við snerum bílunum upp í veðrið og skutluðum honum á milli og það gekk bara fínt og svo var bara haldið heim,“ segir Aðalsteinn. Bíllinn út af á bakaleiðinni Björgunarsveitin Hérað hafði orðið eftir hjá ferðamönnum í vanda í Langadal og sameinaðist föruneytinu á bakaleiðinni. „Ég lenti nú því svona þegar við vorum komnir langleiðina í gegnum Langadalinn að ég lenti út af á sjúkrabílnum. Ég lenti út í kantinn og hann seig svona bara niður í. Hallaði svolítið. Björgunarsveitarbíllinn var rétt á eftir og við kræktum spilinu í og hífðum hann upp á og héldum svo áfram. Niðri í Skjöldólfsstaðahnjúk var orðið ófært aftur. Þröstur snjómokari komst niður. Hann bað okkur að bíða uppi á meðan hann færi niður og kallaði svo í okkur þegar hann var búinn að fara eina ferð í gegn og opnaði það bara fínt. Við vorum að koma hér í hús á sjúkrabílnum um hálffimmleitið. Við fórum af stað hálf níu kvöldið áður,“ segir Aðalsteinn Aðalsteinsson, sjúkraflutningamaður hjá Heilbrigðisstofnun Austurlands á Egilsstöðum.