Formenn ríkisstjórnarflokkanna kynntu nýja atvinnustefnu í síðustu viku og á sama tíma tímabundnar efnahagsaðgerðir til að hemja verðbólgu á blaðamannafundi. Á fundinum steig Kristrún Frostadóttir forsætisráðherra fram með enn einn frasann: verðlækkunarsumar. Hingað til hafa þessir frasar reynst með öllu innihaldslausir og nægir í því samhengi að nefna viðtal þar sem Kristrún boðaði verðmætasköpunarhaust í lok síðasta sumars. Verðmætasköpun er langt frá því að vera það fyrsta sem kemur upp í hugann þegar horft er til þess hvernig staða mála í hagkerfinu hefur þróast frá þessum tíma. Ekki síst fyrir tilstilli ríkisstjórnarinnar hefur verðbólgan farið á flug. Fyrir vikið hefur peningastefnunefnd Seðlabanka Íslands séð sig knúna til að hækka stýrivexti og til að bæta gráu ofan á svart hefur atvinnuleysi aukist. Tímabundnu aðgerðirnar, sem áætlað er að renni sitt skeið í lok sumars, fela í sér lækkun virðisaukaskatts á eldsneyti af dælu úr 24% í 11% og lagaákvæði sem skyldar söluaðila til að skila verðlækkun á fullu til neytenda. Er Samkeppniseftirlitinu falið að vakta að það sé gert. Þar að auki fær verðlagseftirlit ASÍ 15 milljóna króna styrk til að hafa sérstakt eftirlit í sumar með verðlagningu á öllum helstu tegundum dagvöru og þjónustu. Þriðja og síðasta aðgerðin felst svo í því að „loka hleðslugatinu“ með því að setja hálfan milljarð í að fjölga hleðslustöðvum við fjölbýlishús og gististaði hringinn í kringum landið. Lækkun virðisaukaskatts á bensín er eina aðgerðin sem er líkleg til að skila árangri. Að minnsta kosti er mjög erfitt er að sjá hvernig styrkur til verðlagseftirlits ASÍ og fjölgun hleðslustöðva hafi nokkur áhrif í glímunni við verðbólguna. Mesta áhyggjuefnið fyrir þá sem annt er um frelsi einstaklingsins er þó án efa boðað verðlagseftirlit og kvaðir að sovéskri fyrirmynd. Þrátt fyrir að um tímabundna aðgerð sé að ræða má ekki vanmeta það hve ­hættulegt fordæmi slík aðgerð getur skapað. Hvað mun stoppa ríkisstjórnina í að gera lagaákvæði um verðlagseftirlit með olíufélögum varanlegt og um leið fella fleiri fyrirtæki undir sem selja nauðsynjavörur, á borð við matvöruverslanir? Eins og sagan ­sannar snýst miðstýring verðlags að hálfu stjórnlyndra stjórnmálamanna alltaf upp í andhverfu sína. Þar að auki eru aukin völd, umsvif og valdheimildir Samkeppniseftirlitsins um það bil það síðasta sem íslenskt atvinnulíf þarf á að halda. Efnahagsaðgerðir ríkisstjórnarinnar eru því miður enn ein staðfesting á því að enginn raunveru­legur vilji er til staðar innan raða hennar til að bæta stöðuna í hagkerfinu. Vilji ríkis­stjórnin ná tökum á verðbólgunni og stuðla að aukinni verðmæta­sköpun, og þar með velsæld, er lausnin sáraeinföld. Hún felur í sér að ráðast í verulega tiltekt í ríkiskerfinu, meðal annars með því að leggja niður óþarfar stofnanir og störf, til að draga úr ríkisútgjöldum. Aftur á móti ­hugnast ríkisstjórninni betur að ráðast í stórfelldar skattahækkanir á fólk og fyrir­tæki, að fara Reykjavíkurleiðina með því að mergsjúga ríkis­fyrirtæki með kröfum um auknar arðgreiðslur, og svo mætti lengi áfram telja, til að loka fjárlagagatinu. Það mun þó að ­öllum líkindum ekki duga, enda eru þær forsendur sem koma fram í fjármála­áætlun óraunsæjar svo ekki sé fastar að orði kveðið. Ýmsir stjórnarandstæðingar hafa haldið því fram að ríkisstjórnin sé viljandi að veikja stöðu íslensks efnahagslífs til að auka líkurnar á því að meirihluti kjósenda fallist á inngöngu í Evrópusambandið. Aðgerðir, eða réttara sagt aðgerðaleysi, ríkis­stjórnarinnar gefa slíkum kenningum byr undir báða vængi. Leiðarinn birtist fyrst í Viðskiptablaðinu .