Það verður ekki annað sagt en að línurnar séu býsna skýrar fyrir borgarstjórnarkosningarnar sem fara fram á laugardag. Að minnsta kosti virðast helstu áherslur Samfylkingarinnar felast í því að standa vörð um rekstur Malbikunarstöðvarinnar Höfða, Carbfix og Ljósleiðarans. Öll þessi fyrirtæki eru í eigu útsvarsgreiðenda í Reykjavík og starfa á samkeppnismarkaði. Ekki nóg með það, heldur eru þau illa rekin og kosta borgarbúa dágóðan skilding frá ári til árs. Þetta er með öllu tilgangslaus ­rekstur og áhersla frambjóðenda Samfylkingarinnar á að standa vörð um þennan opinbera rekstur ­sýnir hversu langt til vinstri Kristrún Frostadóttir hefur tekið flokkinn í valdatíð sinni. Hún er á góðri leið með að gera kratana munaðarlausa líkt og Logi Einarsson gerði í sinni formannstíð. Fyrrverandi þingmaður Samfylkingarinnar og núverandi framkvæmdastjóri þingflokksins skrifar í aðsendri grein á Vísi: „Það er alveg skýrt að Sjálfstæðis­flokkurinn hefur mestan áhuga á að breyta mikilvægustu innviðafyrirtækjum okkar í einkarekin gróða­fyrirtæki með þeim afleiðingum að verð mun hækka, hagnaður fer til fárra einkaaðila í stað þess að fara í samfélagslega uppbyggingu og yfirráð yfir nauðsynlegri fjárfestingu og hvert orka er seld fara frá fulltrúum almennings til fulltrúa sérhagsmuna.“ Það vekur nokkra undrun að þetta sé skrifað árið 2026 en ekki í ein­hverju flugriti sósíalista sem dreift var snemma á áttunda áratug síðustu aldar. Haldi þessi röksemd mætti nota hana til að réttlæta að Reykjavíkurborg ræki matvörubúðir og nýlenduvöruverslanir, ef út í það er farið. Reyndar hafa sósíalistar talað fyrir hinu fyrrnefnda í aðdraganda borgar­stjórnarkosninganna og segir það meira en mörg orð um hvar Sam­fylkingin staðsetur sig á hinu pólitíska litrófi um þessar mundir. Með öðrum orðum virðist Sam­fylkingin líta svo á að hlutverk sitt í höfuðborginni sé að koma í veg fyrir að einkaaðilar geti hagnast á því að veita þjónustu sem viðskiptavinir kjósa að kaupa. Þess í stað kýs hún að haga málum þannig að borgin reki fyrirtæki í samkeppni við einkaaðila og útsvarsgreiðendur beri kostnaðinn af því. Það ætti að vera flestum ljóst að Carb­fix-verkefni Orkuveitunnar verður hvorki fugl né fiskur. Draumsýn stjórnenda um að erlendir fjárfestar muni kaupa hlut í verkefninu virðist vera án allrar innistæðu. Carbfix er nú fjármagnað með tólf milljarða króna lánalínu frá móðurfélaginu, Orkuveitu Reykja­víkur, og erfitt er að sjá að reksturinn muni leiða til nokkurs annars en kostnaðar fyrir útsvarsgreiðendur. Það er ekki síður áleitin spurning hvers vegna borgarbúar eigi að reka fyrirtæki í samkeppni við önnur fyrirtæki um rekstur ljósleiðaranets um allt land. Að ekki sé minnst á rekstur malbikunarstöðvar sem hefur, svo ofan á allt annað, fært hluta rekstrar síns til Hafnarfjarðar. Samfylkingin hefur ekki haldið vel á spöðunum í Reykjavík á valdatíð sinni. Því miður virðist flokkurinn ætla að hafa sama háttinn á í landsmálunum undir forsæti Kristrúnar. Þessu verður að vinda ofan af. Reykvíkingar eru sennilega ekki sérstakir áhugamenn um opinberan rekstur malbikunarstöðva eða ljósleiðaraneta á landsbyggðinni. Þeir kjósa sennilega frekar að í borginni sé leikskólakerfi sem kemur til móts við þarfir þeirra og að stjórnsýsla borgar­innar einkennist ekki af bruðli og óráðsíu. Þeir kjósa það fremur en að borgin veiti draumóraverkefnum tugmilljarða lánafyrirgreiðslu í þeirri von að hægt sé að leysa loftslagsvandann. Um þetta munu kosningarnar á laugar­daginn snúast. Þessi leiðari birtist í Viðskiptablaðinu sem kom út 13. maí 2026.