Æfing Veitna og Almannavarna leiddi í ljós alvarlega veikleika í öryggi við megin vatnsból höfuðborgarsvæðisins. Bílvelta, þar sem hundrað lítrar af díselolíu leka út í Gvendarbrunna, getur þýtt margra mánaða, jafnvel nokkurra ára, vatnsskort. Í 116 ár hafa íbúar suðvesturhornsins fengið ískalt og ferskt vatn úr Gvendarbrunnum, einu meginvatnsbóli höfuðborgarsvæðisins. Sinubruni um helgina vakti athygli á því hversu lítið mætti út af bera til að brunnarnir menguðust og vatnið yrði ódrykkjarhæft. Sinubruni er þó líklega einna saklausasti vandinn. Á æfingu sem Veitur, Almannavarnir og fleiri stóðu fyrir var æfð sviðsmynd þar sem jeppi fór út af veginum á milli Gvendarbrunna og Myllulækjar. Enginn tilkynnti um slysið og það var ekki fyrr en neytendur tóku að kvarta undan skrítinni lykt og bragði sem eftirlitsmenn fór á vettvang, fundu ummerki um hugsanlegt umferðarslys – en gátu ekki metið hvernig slys hefði orðið, eða hvort efni eins og olía hefðu borist út í umhverfið. Að lokum reyndist ósköp venjulegur díseljeppi hafa farið út af og hundrað lítrar af díselolíu runnið í hraunið. Lykt og bragð gefa vísbendingu, en á æfingunni tók nokkra stund að fá mengunina staðfesta. Og þetta snýst ekkert um bragðvont vatn eða illa þefjandi. Það er einfaldlega ekki hæft til neyslu. Verði svona atvik tekur drykklanga stund að koma öllu í samt horf, að sögn Sólrúnar Kristjánsdóttur, framkvæmdastýru Veitna. Ekkert neysluvatn yrði í boði vikum saman, hið minnsta, í vesturhluta höfuðborgarinnar. Ekki mætti drekka kranavatnið eða nota það til matvælaframleiðslu, til dæmis. Skola þyrfti olíu úr stofnæðum frá Gvendarbrunnur og það verkefni gæti tekið allt að ári. „Olíuslys er það sem hefur mestar áhyggjur af því að það er efnið sem er erfiðast að losa úr kerfunum okkar. Og getur valdið alvarlegri mengun.“ Við þær kringumstæður þyrfti að útvega hluta íbúa vestan Elliðaáa, stofnunum og fyrirtækjum neysluvatn á meðan hreinsun og útskolun stæði yfir. Sérstaklega þyrfti að huga að viðkvæmum notendum eins og heilbrigðisstofnunum og matvælaframleiðendum. Landspítalinn væri þar á meðal og segir Sólrún unnið að því að meta áfallaþol gagnvart spítalanum. Hann yrði í forgangi, rétt eins og elliheimili og hjúkrunarheimili, til að mynda. Jafnvel þyrfti að grípa til þess úrræðis að flytja neysluvatn til viðkvæmra notenda á tankbíl – en slíka bíla eiga Veitur ekki. Bílslys, þar sem venjulegur fjölskyldujeppi fer út af, er ekki ógnvænlegasta sviðsmynd sem má hugsa sér. Sólrún viðurkennir að vissulega hafi verið horft til nýlegra eldgosa og hraunflæðis sem gæti náð til vatnsbóla. „Við þurfum að efla áfallaþol þessarar þjóðar eins og allar þjóðir þurfa að hugsa núna“, segir hún. „Fyrsta varnarlína í áfallaþoli okkar samfélags eru orkuveituinnviðir. Og það er ekki tilviljun að þeir eru skotmörk. Við heyrum mjög mikið frá Úkraínu en þeir eru skotmörk á Norðurlöndunum. Það er verið að ráðast á vatnsveitur á Norðurlöndunum. Þannig að við þurfum líka að huga að aðgengismálum. Við erum að huga að hversu auðvelt er að hafa aðgengi að því að gera eitthvað við innviðina okkar. Og við þurfum að hugsa um að reyna að koma í veg fyrir það sem hægt er að koma í veg fyrir. En við getum aldrei komið í veg fyrir allt.“ Fyrsta skrefið, segir Sólrún, og það sem myndi mestu breyta væri að girða vatnbólin betur af og banna umferð í nánd við þau – til þess að slys, eins og það sem varð samkvæmt sviðsmyndinni á æfingunni, geti ekki átt sér stað.