Hæstiréttur hefur samþykkt beiðni fimm erfingja um áfrýjunar­leyfi í máli sem tengist sölu á Nes­völlum íbúðum ehf. til P190 ehf., þar sem tekist hefur verið á um for­kaups­rétt í tengslum við sölu­ferli félagsins. Í ákvörðun Hæstaréttar kemur fram að dómur í málinu kunni að hafa veru­legt al­mennt gildi um þau at­riði sem leyfis­beiðendur byggja á og því séu skil­yrði áfrýjunar­leyfis upp­fyllt. Lands­réttur sýknaði P190 ehf., Nes­völlum íbúðir ehf., Málamiðlun ehf. og Reykja­nes­bæ í nóvember í fyrra. Rétturinn stað­festi þar með dóm Héraðs­dóms Reykja­ness en niður­staðan þar var að kröfum erfingjanna var hafnað þar sem ekki var talið að for­kaups­réttur hefði virkjast við sam­komu­lag milli kaupenda og seljenda í mars 2022. Erfingjarnir fimm kröfðust viður­kenningar á for­kaups­rétti að 54,7 milljónum hluta í í Nes­völlum íbúðum ehf. og byggðu kröfu sína á því að réttindin tengdust hlut sem áður hafði verið skráður á dánar­bú fyrr­verandi bú­seturéttar­hafa. Þekktir ís­lenskir fjár­festar voru meðal stefndu í málinu en eig­endur P190 ehf., sem á 94,48% hlut í Nes­vellir íbúðir ehf., eru Heiðar Guðjóns­son, stjórnar­for­maður Ís­lands­banka, Andri Sveins­son og Birgir Már Ragnars­son, auk hjónanna Sigur­björns Þor­kels­sonar og Aðal­heiðar Magnús­dóttur. Eins og Við­skipta­blaðið greindi frá í gær vekur at­hygli að sitjandi stjórnar­maður í Ís­lands­banka, Haukur Örn Birgis­son lög­maður, flutti málið fyrir hönd erfingjanna í Lands­rétti gegn Heiðari en mál­flutningur og dóms­upp­kvaðning fór þó fram áður en Heiðar var kjörinn í stjórn bankans. Hægt er að lesa um­fjöllun Við­skipta­blaðsins um dóm Lands­réttar hér að neðan. Sjá einnig Þekktir fjár­festar höfðu betur í deilu um for­kaups­rétt Telja forkaupsréttinn vera um 2,7 milljarða virði Í mál­skots­beiðni til Hæstaréttar byggja erfingjarnir á því að úr­lausnin hafi al­mennt gildi um inn­tak, túlkun og gildi for­kaups­réttar í félögum. Þá telja þeir málið hafa veru­legt al­mennt gildi um það hvaða hæfi erfingjar hafi til að ráð­stafa réttindum sem tengjast dánar­búum. Þeir vísa jafn­framt til þess að niður­stöður dóm­stiga hafi verið ólíkar að þessu leyti: Héraðs­dómur hafi lagt til grund­vallar að ef eignir væru enn til staðar í dánar­búi væri einka­skiptum ekki endan­lega lokið, á meðan Lands­réttur hafi talið ráð­stafanir á milli form­legra skipta­loka og endur­upp­töku skipta vera réttaráhrifa­lausar. Að þeirra mati bendir þetta til þess að for­dæmi skorti um álita­málið. Erfingjarnir byggja einnig á því að málið varði veru­lega fjár­hags­lega hags­muni og nefna að for­kaups­rétturinn geti numið allt að 2,7 milljörðum króna. Loks halda þeir því fram að dómur Lands­réttar sé bersýni­lega rangur. Hæstiréttur fellst á að málið kunni að hafa veru­legt al­mennt gildi um þau álita­efni sem byggt er á og samþykkti því beiðnina um áfrýjunar­leyfi.