Héraðs­dómur Reykja­víkur hefur fellt úr gildi tvo úr­skurði Skattsins um endur­ákvörðun aðflutnings­gjalda vegna inn­flutnings Dista ehf. á níu bragðbættum síder­drykkjum. Málið snerist um hvort Skatturinn hefði rétti­lega fært vörurnar í annan toll­flokk og þar með hækkað áfengis­gjald þeirra, á þeirri for­sendu að síderinn væri „blandaður óá­fengri drykkjar­vöru“ vegna viðbætts vatns og bragðefna. Um var að ræða vörurnar Mokai Blueberry, Tempt Six­ty Ni­ner, Mokai Cactus Lime, Tempt Dir­ty Passion, Mokai For­est Berries, Mokai Strawberry Lime, Mokai Eld­er­flower, Tempt Tasty Orange og Tempt Jui­cy Pineapp­le. Skatturinn taldi að þessar vörur hefðu í 175 sendingum á árunum 2018–2021 verið rang­lega toll­flokkaðar og að það hefði leitt til of lágs áfengis­gjalds. Í úr­skurðunum sem kveðnir voru upp 13. janúar 2025 var Dista gert að greiða sam­tals 57,2 milljónir króna annars vegar og 16,5 milljónir króna hins vegar (án dráttar­vaxta) auk álags og vaxta. Fyrir­tækið greiddi gjöldin daginn eftir með fyrir­vara um lög­mæti. Kjarni dómsins er sá að héraðs­dómur hafnar því að vatn og bragðefni í drykkjunum geti talist „óá­feng drykkjar­vara“ sem hafi verið blandað við gerjaða drykkjar­vöru, í þeim skilningi að drykkirnir falli í hærra gjaldþrep. Dómurinn leggur áherslu á að við mat á því hvort um „blöndun drykkjar­vara“ sé að ræða verði að horfa til þess hvort viðbætt efni hafi sjálf­stætt eðli drykkjar­vöru, eða hvort það sé einungis inni­halds­efni sem breyti bragði eða sam­setningu án þess að breyta eðli drykkjarins. Niður­staða dómsins er að vatn sé al­mennt notað við fram­leiðslu síders, bæði hreins og bragðbætts, og geti því ekki eitt og sér talist „drykkjar­vara“ í þessu sam­hengi. Sama gildi um bragðefni sem hafi það hlut­verk að breyta bragð­ein­kennum en hafi ekki sjálf­stætt eðli drykkjar­vöru. Af þessum sökum taldi dómurinn að ekki hefðu verið upp­fyllt skil­yrði til að færa drykkina í þann flokk sem Skatturinn byggði á í úr­skurðunum. Í fram­haldi af því komst héraðs­dómur að þeirri niður­stöðu að úr­skurðir Skattsins væru ekki efnis­lega réttir og felldi þá úr gildi. Ís­lenska ríkið var jafn­framt dæmt til að greiða Dista 1,6 milljónir króna í máls­kostnað.