Íslensku myndlistarverðlaunin voru afhent í níunda sinn í kvöld við hátíðlega athöfn í Austurbæjarbíói. Myndlistarráð stendur að verðlaununum sem hafa það að meginmarkmiði að vekja athygli á því sem vel var gert á sviði myndlistar á liðnu ári. Í fréttatilkynningu er mikil gróska sögð hafa einkennt myndlist á Íslandi árið 2025 eins og endranær. Sköpunarkrafturinn beinist ekki aðeins að sköpun listaverkanna heldur sé myndlistarfólk með eindæmum lunkið við að framkalla ýmsa töfra þrátt fyrir þær þröngu aðstæður og skort á fjármagni sem sé viðvarandi í stétt myndlistarfólks. Ungt listafólk takist á við knýjandi spurningar um samtímann og eftirtektarvert þykir hve margir staðir á landsbyggðinni hafa náð að festa sig í sessi sem vettvangur myndlistar í fremstu röð. Myndlistarmaður ársins – Finnbogi Pétursson Aðalverðlaunin féllu Finnboga Péturssyni í skaut fyrir sýninguna Skjálfta í Listasafni Árnesinga. Finnbogi nam við Myndlista- og handíðaskólann og Jan Van Eyck-akademíuna í Hollandi. Hann hefur markað sér sérstöðu með tæknilegum rýmisverkum sem gagntaka skynjun sjónar og heyrnar í tilkomumiklum einfaldleika. Á síðustu árum hefur Finnbogi opnað á tilfinningar í verkunum eins og í Skjálfta. Hugmyndina að verkinu vann hann með tengdaföður sínum, jarðskjálftafræðingnum Ragnari Stefánssyni, sem jafnan var kallaður skjálfti. Þeir hugðust vinna með jarðfræðilega virkni Hveragerðis en áður en hugmyndin var fullunnin lést Ragnar. Til að heiðra minningu hans kom Finnbogi eldrauðu duftkeri fyrir í rýminu og vísar þannig í nærveru ástvinar. Það er mat dómnefndar að Skjálfti kjarni leiðarstef annarra verka Finnboga, sem hafa verið innblástur listamanna, vakið áhuga fræðimanna og sýningargesta. Sýningin hafi verið látlaus og umlukið skilningarvit áhorfenda. Innsetning í rökkvuðu rými var samsett af spegildúk á vegg, ljós úr lofti, duftker á stöpli og skjálftabylgjur. Sýningin vakti óvæntar tilfinningar, vakti hugleiðingar um kraft náttúrunnar, ódauðleika, hverfulleika og hvað tekur við þegar dauðinn knýr dyra. Hvatningarverðlaun ársins – Hildur Elísa Jónsdóttir Hildur Elísa Jónsdóttir hlaut hvatningarverðlaunin fyrir einstaklega þroskuð, margslungin og flott listaverk að mati dómnefndar. Hún býr að þverfaglegri menntun í myndlist og tónsmíðum, allt frá námi í klarínettleik, myndlistarnámi við LHÍ, skiptinámi í Luzern í Sviss að meistaragráðu í tónlistardrifnum gjörningum frá Sandberg-stofnuninni í Hollandi. Undanfarin ár hefur Hildur Elísa komið sterk inn á svið myndlistar með sýningum og samstarfsverkum þar sem hún blandar á áhugaverðan hátt myndlist og tónlist. Hún vinnur gjörninga og innsetningar, virkjar hljóð í rými, semur og flytur tónverk og oft eru verkin samofin umhverfinu. Hún greinir og gagnrýnir hversdagslegar upplifanir og eðlilegt hegðunarmynstur en ögrar vanabundnum skilningi á fastmótuðum félagslegum raunveruleika að sögn dómnefndar. Það er mat dómnefndar að framlag hennar í samstarfi við tónlistarhópinn Elju á Sequences í Safnahúsinu árið 2025 sé góður vísir þess sem koma skal. Hún vinni gjarnan með form kammertónlistar en bætir einhverju óvæntu við. Í gjörningnum í Safnahúsinu var hún sjálf þögul allan tímann og varpaði þannig ljósi á hlutverk þagnarinnar í tónlist. Í mörgum verkum hennar mætir fagmennska „geggjuðu fjöri“. Heiðursviðurkenning – Rúrí: á vaktinni í hálfa öld Heiðursviðurkenningu myndlistarráðs hlaut að þessu sinni Rúrí, Þuríður Rúrí Fannberg, fyrir einstakt framlag til íslenskrar myndlistar. Rúrí er fædd 1951 og hefur staðið vaktina í meira en hálfa öld og leyfir áhorfandanum aldrei að sofna á verðinum, segir í tilkynningu. Á ferlinum hefur Rúrí oft tekið sér stöðu forsprakkans þar sem pólitískur tónn hefur fylgt henni frá upphafi. Þótt hún hafi aldrei viljað kenna verk sín við femínisma eða kvennabaráttu þá tekur hún iðulega skarpa og róttæka samfélagslega afstöðu. Hún mölvaði gyllta lúxusbifreið í Lækjartorgi til að gagnrýna óstöðvandi neysluhyggju kapítalismans og skipulagði hápólitíska uppákomu í Háskólabíói á fullveldisdaginn árið 1974 með gjörningnum Tillaga um breytingu á íslenska þjóðbúningnum til að laga hann að nútíma þjóðfélagsháttum sem beindist gegn hervaldi og nýlendustefnu Bandaríkjanna. Að mati dómnefndar tala verk hennar því ætíð af miklum þunga inn í samtímann og takast á við samfélagslega orðræðu hverju sinni. Hvort sem um ræðir stríðsrekstur, stóriðjuframkvæmdir eða náttúruspjöll, þá endurspegla þau átakafleti tímans. Hún innleiddi einnig nýja miðla og aðferðir við að koma listhugsun sinni til almennings, allt frá umfangsmiklum umhverfisverkum og flóknum stafrænum innsetningum yfir í viðamikla gjörninga. Eftir stendur höfundaverk sem felur í sér sterka pólitíska skírskotun og fagurfræðilega staðfestu sem á sér fáar hliðstæður í íslenskri listasögu.