Lán­veit­endur sem vilja fjár­magna upp­byggingu stórra gagna­vera eiga í vaxandi erfið­leikum með að fá fullnægjandi tryggingar fyrir verk­efnin. Þetta hefur orðið til þess að sumir fjár­festar hafa ákveðið að hætta við þátt­töku, á sama tíma og ört stækkandi fjár­festingar í gervi­greind knýja upp kostnað og um­fang gagna­vera. Frá þessu er greint í Financial Times, sem segir að margir fjár­festar fái ekki tryggingar sem ná yfir fullt verðmæti þeirra verk­efna sem þeir ætla að lána til. Í stað þess standi þeim oft aðeins til boða tak­mörkuð vernd, sem ýtir undir áhyggjur af því að þeir sitji uppi með of mikla áhættu ef al­var­legt tjón verður. Meðal þess sem veldur áhyggjum eru náttúru­ham­farir sem gætu valdið stór­felldu tjóni á gagna­verum sem kosta tugi milljarða dala í upp­byggingu. Þá reynist einnig erfitt að tryggja nægi­lega vernd gegn rekstrar­truflunum vegna vatns- eða raf­magns­skorts, sem getur haft veru­leg áhrif á rekstur slíkra mann­virkja. Sér­fræðingar segja vandann sér­stak­lega mikinn þegar um er að ræða svo­nefnd risa­gagna­ver sem eru reist sér­stak­lega fyrir þróun og rekstur gervi­greindar. Slík gagna­ver geta við full af­köst notað meira en eitt gíga­vatt af raf­orku, sem sam­svarar raf­magns­notkun um einnar milljónar heimila. Kimber­ly McGrath, lög­fræðingur hjá Kirk­land & Ellis sem sér­hæfir sig í fjár­mögnun gagna­vera, segir að á þessu stigi sé annaðhvort ekki hægt að fá tryggingar fyrir fullu verðmæti verk­efna eða að slíkar tryggingar séu svo dýrar að þær séu í raun utan seilingar. Í stað þess að tryggja full endur­stofnunar­verðmæti gagna­vera eru mörg verk­efni á byggingar­stigi nú tryggð miðað við svo­nefnt há­marks­fyrir­sjáan­legt tap. Slík nálgun byggir á mati á því hvert mesta lík­lega tjónið yrði út frá til­teknum for­sendum en nær ekki endi­lega yfir allt mögu­legt tap. Að sögn miðlara skýrist vandinn einkum af því hversu hratt gagna­verin hafa stækkað að um­fangi og verðmætum á undan­förnum árum. Stóru tækni­fyrir­tækin hafa dælt hundruðum milljarða dala í gervi­greind, sem hefur gert einstök verk­efni miklu stærri og dýrari en áður. Eitt stærsta verk­efnið til þessa er Hyperion-gagna­ver Meta í Lou­isiana, sem áætlað er að kosti um 30 milljarða dala. Sam­kvæmt heimildum FT fékk það aðeins um 4 milljarða dala trygginga­vernd. Financial Times segir að þessi staða hafi meðal annars leitt til þess að stórir fjár­festar á borð við KKR og Black­stone hafi hafnað skulda­fjár­mögnun gagna­vera vegna þess að trygginga­verndin þótti ekki fullnægjandi. Ástæðan er einnig sú að stærstu tækni­fyrir­tækin hafa hingað til yfir­leitt borið meiri áhættu sjálf, annaðhvort á eigin efna­hag eða í gegnum sér­stök innri trygginga­fyrir­komulög. Því hafi markaðurinn ekki þróað með sér sterka hefð fyrir al­hliða tryggingum sem ná yfir allt verðmæti gagna­vers frá grunni. Það hafi reynst nýrri lán­veit­endum, svo sem sjóðum á lána­markaði utan banka­kerfisins og fast­eigna­tengdum fjár­festingar­sjóðum, sér­stak­lega erfitt. Þeir hafi frekar þurft á fullri trygginga­vernd að halda en komist að því að slíkar tryggingar séu tak­markaðar eða mjög kostnaðar­samar. Þótt margir verk­takar og þróunar­aðilar reyni að stað­setja gagna­ver þar sem hætta á óveðrum, eldum eða öðrum náttúru­ham­förum er minni eru slík mann­virki einnig reist á áhættu­samari svæðum. Þar á meðal eru svæði í Flórída sem eru út­sett fyrir felli­byljum, auk ríkja við Persaflóa þar sem stjórn­mála­leg áhætta bætist við. Skortur á fullum tryggingum gæti einnig valdið vanda síðar meir þegar endur­fjár­magna þarf byggingar­lán á markaði fyrir verð­tryggð skulda­bréf með veði í eignum. Þar gera mats­fyrir­tæki yfir­leitt ríkar kröfur um trygginga­vernd. Tryggingafélög á borð við Chubb, Swiss Re og Zurich veita vissu­lega tryggingar fyrir gagna­ver en FT segir að þau tak­marki í auknum mæli þá áhættu sem þau vilja taka á sig á hverjum stað. Þar vegur þungt ótti við truflanir í raf­magns- og vatns­veitum, sem eru lífæð hvers gagna­vers. Sér­stak­lega er erfitt að fá tryggingar gegn rekstrar­rofi sem stafar ekki af beinu efnis­legu tjóni, til dæmis ef raf­magn eða vatn dettur út án þess að mann­virkið sjálft skemmist. Slík trygginga­vernd var nánast ekki til staðar fyrir fáeinum árum en er nú smám saman að þróast. Jon­a­t­han Hatzor, for­stjóri Para­metrix, sem sér­hæfir sig í tryggingum gegn slíkum rekstraráföllum, segir að jafn­vel 45 mínútna raf­magns­leysi geti þurrkað út hálfs árs tekjur gagna­vers. Ástæðan sé sú að í leigu­samningum séu oft mjög ströng sektarákvæði ef þjónusta rofnar. Kostnaður við slíkar tryggingar getur numið um 1,5 pró­sentum af árs­tekjum gagna­vers, sem getur þýtt hundruð milljóna dala á ári. Í sumum til­vikum reyna lán­veit­endur að semja svo um að stórir leigu­takar eða rekstraraðilar, svo­nefndir hypers­calers, axli hluta þessarar áhættu. Í eftir­sóttum verk­efnum, þar sem margir fjár­festar keppast um að komast að, er samnings­staða lán­veit­enda þó oft veik. Þeir þurfa þá annaðhvort að sætta sig við áhættuna eða ganga frá borði.