Þó svo að þremenningarnir Unnsteinn Manuel Stefánsson, Davíð Þór Katrínarson og Jónmundur Grétarsson standi á stóra sviði Þjóðleikhússins og segi persónulegar sögur úr eigin lífi í sýningunni Gæðablóði finnst þeim þeir líka vera að segja sögur fjölmargra Íslendinga. Leiksýningin var frumsýnd fyrir viku og var tekið með standandi lófataki og fagnaðarlátum í lokin enda er verkið fyndið og snertir um leið við áhorfendum. Verkið sömdu þeir með leikstjóranum Þóru Karítas Árnadóttur en þeir eiga það sameiginlegt að vera rammíslenskir en geta hver um sig rakið uppruna sinn til tveggja heimsálfa. Þeir deila sögum úr lífi sínu og reynslu sinni af því að alast upp sem litaðir Íslendingar. Guðrún Gunnarsdóttir og Gunnar Hansson ræddu við Unnstein, Jónmund og Davíð í Mannlega þættinum á Rás 1. Allt öðruvísi að sviðsetja sjálfan sig „Við erum búnir að fá rosalega góð viðbrögð við sýningunni, rosalega áköf viðbrögð,“ segir Unnsteinn og Davíð Þór tekur undir með honum. „Maður hefur ekki upplifað annað eins hingað til. Þetta eru skilaboð úr öllum áttum og fólk er yfir sig hrifið. Það fer í gegnum einhvern rosalegan tilfinningaskala.“ Verkið er búið að vera sex ár í undirbúningi. Hugmyndin kviknaði þegar Unnsteinn bjó í Berlín og Davíð Þór og Jónmundur voru að vinna í Þjóðleikhúsinu. Í millitíðinni setti leikhópurinn Elefant, sem Jónmundur stofnaði, upp Íslandsklukkuna sem þeir Jónmundur og Davíð Þór léku í en Unnsteinn sá um hljóðmynd fyrir. „Eftir það vildi Þjóðleikhúsið að við héldum áfram með þetta. Við vorum komnir með drög að handriti og Þjóðleikhúsið í rauninni bara tók það yfir, keypti þetta af okkur,“ útskýrir Jónmundur. Þeim þótti það mjög góð þróun og fundu mikinn styrk í leikhúsinu. „Þetta verður eins og fjölskylda. Við erum bara þrír á sviðinu en svo er fullt af fólki að draga strengi og hljóðmyndir og tónlist. Svo fengum við frábæran leikstjóra fyrir níu mánuðum. Hún tekur í raun og veru allar sögurnar og raðar upp á nýtt,“ segir Unnsteinn um Þóru Karítas. „Það var þvílíkt gæfuspor að fá hana inn í sýninguna,“ bætir Davíð Þór við. „Þetta varð rosalega einstakt ferli því við erum líka höfundar og erum að skrifa þetta og þetta eru okkar sögur en það er einstakt að sviðsetja sjálfan sig. Þetta verður allt öðruvísi, maður er ekki að rembast við að kafa eftir einhverjum karakter því við vitum nákvæmlega hvaðan sögurnar koma.“ Hafði hugsað þetta allt lífið en aldrei heyrt neinn segja það Sumar sögurnar eru mjög erfiðar. Davíð Þór finnst hann þó vera að segja sögur fjölmargra annarra um leið og hann segir sína eigin sögu. „Viðbrögðin voru þannig. Þeir sem voru í salnum með annan húðlit sögðu eftir sýninguna: Ég hef hugsað þetta allt mitt líf en aldrei heyrt neinn segja þetta.“ Jónmundur segir þetta hluta af ástæðunni fyrir því að þeir hafi lagt af stað með þetta verkefni. „Það var kannski alltaf markmiðið.“ Ótengt húðlit þeirra þá séu þetta líka mannlegar sögur sem flestir í salnum geta samsamað sig. Vona að börnin þurfi ekki að hugsa svo mikið um húðlitinn Allir eiga þeir tvö börn, bæði stúlku og strák. Í sýningunni fjalla þeir um að þeir voni innilega að börnin þeirra þurfi ekki að ganga í gegnum það sama og þeir gerðu sem ungir drengir. Börn Davíðs Þórs og Unnsteins bera þess ekki merki að vera af blönduðum uppruna en börn Jónmundar eru brún. „Við vonum kannski að þau þurfi ekki að pæla svona mikið í þessu. Að þetta þurfi ekki að taka svona mikið pláss í þeirra lífi,“ segir Davíð Þór. Vildu segja sögur sem fá ekki að heyrast og sýna fólk sem sést ekki á sviði Verandi leikarar með dökka húð eru þeim þremur gjarnan boðin sams konar hlutverk og oft boðaðir í sömu prufur. Þessu gera þeir grín að í sýningunni og taka dæmi um til hvers er ætlast af þeim í þessum prufum og hve einsleit hlutverkin geta verið. Davíð Þór og Jónmundur kynntust í leiklistarprufum árið 2016. „Við vorum alltaf í prufum fyrir sama hlutverkið. Alltaf þegar ég var að labba inn í prufuherbergið þá var Jonni að labba út.“ Leikhópurinn Elefant var að vissu leyti stofnaður til að brjóta upp þá staðalímynd og gefa leikurum af erlendum uppruna fjölbreyttari hlutverk. Þeirra fyrsta sýning var Smán eftir Ayad Akhtar í leikstjórn Þorsteins Bachmann í samstarfi við Þjóðleikhúsið. „Það fjallar um hvernig Vesturlöndin líta á aðra kynþætti og trúarbrögð og í raun væri þetta verk alveg jafn viðeigandi í dag og það var þá. Það gekk mjög vel.“ „Ástæðan fyrir því að ég stofna Elefant er að reyna að opna á þetta inni í leikhúsinu, fá að segja sögur sem hafa ekki heyrst áður og sjá fólk sem sést vanalega ekki á sviði. Svo kemur Íslandsklukkan í framhaldi af því,“ segir Jónmundur. Íslandsklukkan hlaut fjölda tilnefninga til Grímuverðlaunanna. „Við erum líka að nýta okkar forréttindi, verandi starfandi listamenn í þessum geira og kannski búnir að skapa okkur ákveðið pláss. Það er kannski smá ábyrgð á okkur að segja þessar sögur,“ segir Jónmundur. „Við erum að reyna að segja sögur sem opna dyrnar og nýta plássið.“ Fyrirsagnir og viðbrögð oft ótengd viðtalinu sjálfu Í sýningunni sviðsetja þeir einnig ýkta útgáfu af viðtölum sem þeir hafa farið í þar sem Davíð Þór virðist vera í sjónvarpsviðtali. „Fyrstu setningarnar eru orðréttar upp úr viðtali sem ég var í.“ „Verandi brúnir Íslendingar lendum við svo oft í því að fara í viðtöl þar sem verið er að reyna að grafa upp eitthvað erfitt og drama og svo er fyrirsögnin oft eitthvert clickbait sem er svolítið tekið úr samhengi.“ Þeim þykir oft áhugavert að fylgjast með athugasemdakerfunum við viðtölin sem þeir fara í. „Viðtalið snýst kannski um eitthvað listaverk sem á að kynna en fyrirsögnin og viðbrögðin verða um eitthvað allt annað,“ segir Unnsteinn. Þegar Davíð Þór kom fyrst fram í Borgarleikhúsinu fór hann í viðtal þar sem fyrirsögnin var „Það hafa bara allir tekið með mér vel“ með mynd af honum brosandi. „Maður er alltaf málaður upp sem svolítið þakklátur gestur. En svo fer viðtalið í sýningunni aðeins lengra, við skrúfum það upp.“ Undirstrika hvað þeir eiga sameiginlegt og hvað ekki Allir eiga þeir sér ólíkar reynslusögur. Jónmundur er til að mynda ættleiddur frá Srí Lanka en móðir Unnsteins er frá Angóla og flutti ung til Portúgals. Hann tengdist ekki afrískum uppruna sínum nema í gegnum angólska fjölskyldu sína sem flutti hingað til lands. Davíð bjó fyrstu ár ævi sinnar í Noregi og missti ungur sambandið við föður sinn sem er frá Gambíu. „Ég held að þetta sé mjög mikilvæg sýning að því leyti að samtalið sem við eigum í og efnum til dregur líka fram að það er ekki hægt að setja alla sem eru með annan húðlit undir sama hatt. Mér finnst það svolítið fallegt sem við gerum í sýningunni, við undirstrikum hvað við eigum sameiginlegt og líka hvað ekki,“ segir Davíð Þór. Félagarnir Davíð Þór, Unnsteinn Manuel og Jónmundur segja bæði persónulegar og sammannlegar sögur í verkinu Gæðablóð sem sýnt er á stóra sviði Þjóðleikhússins. Þeir hafa skipað sér sess innan leiklistargeirans og hafa plássið til að segja þær. Rætt var við Jónmund Grétarsson, Unnstein Manuel Stefánsson og Davíð Þór Katrínarson í Mannlega þættinum á Rás 1. Þáttinn má finna í spilaranum hér fyrir ofan.