Innlent | Morgunblaðið | 26.3.2026 | 20:23 Bubbi spáir hruni Spotify Ekki lýgur Bubbi Morthens, enda veit hann hvað hann syngur. Bubbi vill ekki finna hina einu sönnu melódíu, ekki frekar en Garðar Hólm, söngvarinn í Brekkukotsannál sem sífellt leitaði að hinum eina hreina tóni. Þegar þetta finnst lýkur leitinni og hvað gerist þá? mbl.is/Þorgeir Atli Steinn Guðmundsson [email protected] Setja bókamerki „Ég vil nú helst ekki gefa of mikið upp svo ég skemmi nú ekki upplifun fólks en ég ætla að leyfa mér að segja að þetta verður stórkostleg upplifun fyrir mig og þá sem koma,“ segir Bubbi Morthens í samtali við Morgunblaðið en tónlistarmaðurinn undirbýr nú tvenna stórtónleika snemmsumar í Laugardalshöll í tilefni sjötugsafmælis síns 6. júní. Upphaflega stefndi hann að einum tónleikum á sjálfan afmælisdaginn en þar sem miðar á þá seldust upp löngu fyrir jól skaut listamaðurinn inn aukatónleikum daginn áður. „Ég vil nú helst ekki vera of mikið innviklaður í tæknihliðina sjálfur en ég veit að hver einasti maður í salnum fær sína upplifun, og kona og gamlingjar og börn og hán og kvár og þeir sem er látnir, en hafa aðgang í gegnum miðla til að komast. Til þess að það takist verðum við að byggja allt upp á nándinni, að fólk upplifi nánd, og þeir sem eru í stúkunni og þeir sem eru á gólfinu fái sömu upplifun,“ útlistar Bubbi verkefnið fram undan. Verða síðustu tónleikar Bubba 6. júní? „Þetta verður stórfenglegt og topp rokk og ról „show“,“ lofar hann og er, nú er nær dregur afmælistónleikum, minntur á ummæli sín í viðtali við mbl.is 15. janúar 2024. „En svo getur það vel verið að þessir tónleikar, þegar ég verð sjötugur, verði síðustu tónleikar ævi minnar, það er alveg möguleiki á því,“ sagði Bubbi þá. Eru þessi orð enn í fullu gildi? „Ég var nú að biðja umboðsmanninn að bóka Laugardalshöllina þegar ég verð níræður,“ svarar hann og hlær – vangaveltur um síðustu tónleika Bubba Morthens 6. júní 2026 þar með orðnar vafanum undirorpnar. Listamenn eru líklega sú stétt sem á hvað erfðist með að draga sig í hlé þótt aldurinn færist yfir enda er hann bara tala segja sumir. Feðgar í Aðaldal. Brynjar Úlfur og Bubbi. Laxveiðin hefur um árabil verið snar þáttur í lífi Bubba Morthens, eins og tónlistin og melódían. Ljósmynd/Bubbi „Ég verð líklega meira með gítarinn núna og þá kannski ekki eins hreyfanlegur og þá,“ svarar hann spurningu um hvort áhorfendur í Laugardalshöll megi búast við að hann verði jafn sprækur og á eftirminnilegum fimmtugsafmælistónleikum þar í Höllinni á afmælisdaginn 2006 þegar tónlistarmaðurinn var vægast sagt mjög hreyfanlegur á sviðinu eins og fest var á DVD-disk sem út kom með þeim tónleikum í kjölfarið. Lyftir sem aldrei fyrr „Við erum með prógramm núna sem við eigum eftir að skera niður en í því eru 36 lög sem gerir rúma þrjá klukkutíma,“ ljóstrar Bubbi upp. „Ég er í fantaformi og öll mín líkamsrækt í dag miðast við þessa tónleika. Ég er að lyfta á fullu en keyri líka núna mjög mikið á úthaldsprógrammi sem byggist á sippi, tröppuhlaupi og boxi. Ég er að vinna með lungun og röddina mikið og ég hef engar áhyggjur, ef ég verð ekki illa veikur þá verður þetta rosalega flott,“ lofar Bubbi og segir her manns koma að tónleikunum. „Að svona tónleikum kemur gríðarlegur fjöldi. Nú er hljómsveitin komin og við erum byrjaðir að æfa, þar er valinn maður í hverju rúmi, en ég er líka með fjölda tæknifólks og sviðsfólks. Aðalmálið er að fólk sé ekki að koma til að sjá gamlan þreyttan karl heldur lúxusútgáfu af Bubba, það er markmiðið,“ segir goðsögnin, sem litið getur til baka yfir því sem næst hálfrar aldar tónlistarferil, en í sumar, 17. júní, verða 46 ár síðan fyrsta breiðskífa hans, Ísbjarnarblús, kom út. „Mínar fyrstu minningar af tónlistinni eru af því þegar ég fékk gítarinn átta ára gamall. Þá var heitasti draumur Bubba litla að rætast. Bítlarnir voru auðvitað búnir að breyta lífi mínu og ég vissi strax að þetta var það sem ég myndi verða,“ svarar Bubbi, inntur eftir fyrstu tónlistartengdu minningunum fyrir rúmum 60 árum, ekkert minna. Bubbi með gítarinn óaðskiljanlega í kveðjuathöfn Guðbergs Bergssonar árið 2023. mbl.is/Kristinn Magnússon Góð melódía æðsta takmarkið „Ég skildi gítarinn ekkert við mig, ég var alltaf með hann nema þegar ég þurfti að fara í skólann,“ heldur hann áfram. „Ég var mjög elskur að þjóðlagatónlist sem var svona einn anginn af '68-byltingunni og líka auðvitað af Greenwich Village-byltingunni í listamannahverfinu í New York upp úr 1960, Dylan, Donovan, Baez og allt þetta. Þangað sótti ég mitt námsefni, ég er í raun afsprengi þessarar tónlistar og svo er ég auðvitað svampur og drakk í mig allt sem ég komst í,“ segir Bubbi. Af allri þeirri tónlist, sem svampurinn ungi drakk í sig á þessum miklu byltingar- og nýsköpunartímum í tónlist heimsins á sjöunda áratugnum, segir Bubbi Bítlana frá Liverpool hafa haft mikla sérstöðu. „Bítlarnir gáfu mér það veganesti að góð melódía er æðsta takmark þeirrar manneskju sem skapar tónlist og ég er búinn að vera að leita að bestu melódíunni allan minn sköpunarferil. Nú á ég 900 lög samin og ég er enn að leita að bestu melódíunni, þess vegna er ég að semja enn í dag, þess vegna skrifa ég og sem á hverjum degi, vegna þess að ég er að leita að bestu melódíunni,“ segir Bubbi af heilu ævistarfi, öllu sínu tónlistar- og textalega eljuverki gegnum áratugina. Bubbi ásamt Rúnari heitnum Júlíussyni á fimmtugsafmælistónleikunum í Laugardalshöll 6. júní 2006 sem gefnir voru út á veglegum DVD-disk og hljómplötu. mbl.is/Eggert Jóhannesson Vill þó helst ekki finna hana „Ég vona að ég finni bestu melódíuna aldrei,“ viðurkennir hann fúslega. „Hvað á ég að gera ef ég fæ þá tilfinningu að ég hafi samið bestu melódíu sem finnst á Íslandi? Á ég þá bara að hætta?“ spyr Bubbi. „Það er þetta sem keyrir mig áfram. Ég er með þessa arfleifð að segja sögur í tónlist eins og Dylan og Cohen og allt þetta fólk. Á sama tíma er ég svo gegnsýrður af áhrifum Bítlanna að melódían fyrir mér er málið og að heyra fólk syngja lögin mín gegnum áratugi,“ segir Bubbi og varla hafa lög margra annarra íslenskra tónlistarmanna verið sungin meira en hans á vettvangi alþýðunnar. Hver hefur ekki verið í Þórsmörk hlýja sumarnótt eða á Þjóðhátíð í Vestmannaeyjum og kyrjað við raust „Stál og hnífur er merki mitt, merki farandverkamanna...“ og er það þó aðeins toppurinn á ísjaka Bubba Morthens. „Auðvitað spilar svo margt inn í þessa melódíu, til dæmis karakterinn í minni rödd og mínum söng, sem kannski ég heyri ekki en aðrir heyra,“ tekur Bubbi fram, „en ég er sem sagt fyrst og fremst að leita að því að geta samið bestu melódíuna og mér finnst það alveg stórkostleg vegferð,“ segir hann og blaðamaður getur ekki annað en samsinnt báðum punktunum sem tónlistarmaðurinn nefnir. Breyttir tímar – ekki með Egó samt Við færum talið að breyttum tímum, þó ekki frábæru lagi Bubbasveitarinnar Egó frá níunda áratugnum heldur breyttum tímum í lífi tónlistarmanna þá og nú. „Breytingarnar eru náttúrulega gríðarlegar,“ segir Bubbi og hugsar sig um í andartak áður en hann færir rök fyrir þessum orðum. Breyttir tímar hafa farið höndum sínum um íslenskan tónlistarmann til meira en hálfrar aldar og hann kann vel að greina á milli þess sem var og þess sem er. Og þá er það bara hefðbundin spurning: Var allt betra í gamla daga? Sumt alveg örugglega. mbl.is/Eyþór (nýrri myndin) „Á áttunda áratugnum til dæmis urðu þeir einir tónlistarmenn sem gátu spilað á hljóðfæri, gátu sungið og gátu samið. Í dag getur hvaða meðaljón sem er fengið sér forrit og látið gervigreindina semja fyrir sig lag og texta, meira að segja látið hana spila öll hljóðfærin, og skrifað svo bara „Höfundur: Jón Jónsson“. Í raun er þetta orðið svo stórkostlega brenglað að fólk sem heldur ekki tón – og getur alls ekki sungið – fær sér bara forrit og syngur með sínu nefi inn í tölvuna. Forritið tekur þessa rödd og gerir hana sönghæfa.“ Þannig að þetta skekkir samkeppnisumhverfið til muna? „Já já, þú getur rétt ímyndað þér,“ svarar Bubbi, „á hverjum degi fara 100.000 lög inn á Spotify sem gervigreind syngur sem mun gera það að verkum að eftir um það bil tíu ár mun Spotify hrynja innan frá vegna þessa. Það er svo mikið af drasli sem er að flæða inn á þennan markað að það er ofgnótt. Kannski verða þeir sirkusdýr Þetta er rafmagnssnúra sem er að brenna yfir. Hins vegar held ég að alvörutónlistarmenn, fólk sem er flinkt á sitt hljóðfæri og er að spila, verði alltaf eftirsóttir. Kannski verða þeir sirkusdýr. Kannski segir einhver eftir 50 ár „eigum við að fara á tónleika með alvörutónlistarfólki?“ og fólki mun finnast það stórkostleg upplifun þá að hafa séð alvöruhljóðfæraleikara. Ég veit það ekki, það verður eftir mína tíð,“ segir hann að auki og kemur að fleiru í tengslum við breytta tíma. „Fyrir utan þetta, þrátt fyrir þrælasamninga hjá útgefendum sem við skrifuðum undir af því að okkur langaði að vera tónlistarmenn alltaf, fór það nú þannig að ég seldi svo mikið af plötum að ég hafði góðar tekjur. Ég hafði miklu meiri tekjur af tónlistinni minni í gamla daga en í dag. Einu tekjurnar mínar í dag koma af „live“ spilamennsku. Streymið og Spotify, mig minnir að ég hafi séð þetta hjá amerísku þingnefndinni að þeir séu að borga meðaltónlistarmanni tólf dollara á mánuði. Það eru bara kannski 200 listamenn á Spotify sem eru að taka allar tekjurnar, stærstu listamenn veraldar,“ segir Bubbi en hér má fljóta með að upphæðin sem hann nefnir, tólf dalir, nema tæpum 1.500 krónum íslenskum. Hann bendir á að þrátt fyrir alla fjöldaframleiðsluna, gervigreindina og ruslið komi alltaf fram mjög hæfir tónlistarmenn reglulega. Níu líf, söngleikur um öll hin ólíku tímaskeið í lífi Bubba Morthens, fór með himinskautum enda vel í lagt. mbl.is/Kristinn Magnússon Gamlir úlfar eins og ég „Stóri munurinn er að menn hafa ekki tekjur af þessu lengur, nema kannski gamlir úlfar eins og ég sem eru með svo stóran „katalóg“. Ég sá alveg hvað var að gerast, ég sá alveg að tekjurnar voru að hrynja, af stefgjöldum og streymi, þetta fór bara minnkandi. Með þessu áframhaldi og gervigreindinni er mönnum sópað út af