Til eru pólitísk öfl hér á landi sem hafa lengi vel verið nokkuð ráðandi í fjölmiðlum en sjaldnar verið treyst til að stjórna landinu. Þeir sem tilheyra þessum pólitísku öflum hafa gjarnan hátt um óréttlæti heimsins og telja sig gjarnan mega fara gegn lögum í þeirra réttlætisbaráttu. Til undantekninga telst að þar finnist skemmtilegt fólk og yfirbragð þess ber þess merki að þeir hafi aldrei litið glaðan dag. Kann að vera skýringin á því að það getur ekki haldið uppi hlaðvarpsþáttum sem einhver nennir að hlusta á. Þegar farið er yfir málflutning þessara pólitísku afla með hjálp Google og gervigreindarforrita verður ekki annað ráðið en þetta sé í grunninn barátta gegn okkar vestræna markaðshagkerfi, þjóðríkinu og einstaklingsfrelsi yfirleitt. Ísland og íslenskt atvinnulíf er gjarnan talað niður og hagsmunir annarra teknir fram yfir okkar eigin, jafnvel einræðisríkja sem eru mikil ógn við öryggi okkar. Þessi öfl líta á einkafyrirtæki sem óvini og hagnaður í atvinnulífinu sé á kostnað almennings. Þau fá hland fyrir hjartað í hvert sinn sem leggja á niður einhverja óþarfa opinbera stofnun eða selja ríkisfyrirtæki sem eru í samkeppnisrekstri. Nú er svo komið að þetta ágæta fólk vill helst framselja ákvörðunarvald um hagsmuni okkar til Brussel. Þessi pólitísku öfl eru ekki bara ráðandi í fjölmiðlum heldur nánast allsráðandi í verkalýðshreyfingunni og mjög áberandi í æðstu menntastofnunum landsins. Hefur þannig tekist að telja mörgum trú um að þetta séu frjálslyndu öflin í landinu og aðrir sem setji hagsmuni Íslands og íbúa þess í öndvegi séu ýmist fasistar eða öfga hægrimenn, nema hvorttveggja sé. Meiri öfugmæli er varla hægt að finna. Þetta fólk vill stjórna okkur niður í tær með hvers kyns reglum og með slaufunum ef reglur banna ekki hegðun okkar eða skoðanir. Einhvern tíma þótti það merki um ofstæki og fasisma. Gæfa okkar eftir að við urðum sjálfstæð þjóð er að þessi öfl hafa ekki komist til valda í landsmálum nema í stuttan tíma í einu. En hvorki íbúar ESB ríkja né Reykjavíkur hafa verið svo heppnir. Þar hafa þessi pólitísku öfl stjórnað samfellt í þrjá áratugi. Í stjórnlyndinu þenst báknið út með tilheyrandi óþarfa afskiptum af fólki. Vilji og hagsmunir íbúanna skipta engu og pólitísk rétthugsun skal þvinguð ofan í kokið á þeim með góðu eða illu. Virðingarleysi gagnvart skattgreiðendum virðist ótakmarkað, skattar og álögur hærri en annars staðar og að auki illa farið með skattfé. Ekki er hikað við að dæla skattpeningum til pólitískra hagsmunahópa eftir geðþótta sem hafa helst þau markmið að reyna að sannfæra okkur um að veruleikinn sé annar en hann er. Oftar en ekki er það gert í nafni mannréttinda, umhverfis og loftslags en haft þær afleiðingar að fyrirtæki flýja unnvörpum. Öllum er ljóst að með sama áframhaldi verða ESB ríkin og Reykjavíkurborg ekki sjálfbær, nema ef vera skyldi núverandi meirihlutaflokkar í borginni. Fram undan eru sveitarstjórnarkosningar og eru þær sérstaklega mikilvægar í Reykjavík. Í þeim kosningum er kosið um hvort borgarbúar vilji halda áfram sömu leið eða vilja þeir breytingar. Það kemur í ljós eftir tæpa tvo mánuði. Aðrar kosningar og ekki síður mikilvægar verða að öllu óbreyttu i lok ágúst um það hvort við viljum ganga í ESB. Hætt er við að Jón forseti, Hannes Hafstein og aðrir leiðtogar sem börðust í hundrað ár fyrir sjálfstæði og fullveldi þjóðarinnar muni snúa sér við í gröfinni samþykki þjóðin að framselja fullveldið til ESB, sem hefur í lánleysi sínu klúðraði efnahag, orkuöryggi og vörnum álfunnar. Gömlu hetjurnar munu spyrja sig hvað orðið hefði um sjálfstraustið og trúna á eigin þjóð. Höfundur skipar þriðja sæti á lista Sjálfstæðisflokksins í Reykjavíkurborg. Greinin birtist fyrst í Viðskiptablaðinu .