Fjölmargir sjóð­stjórar eru sagðir sýna fjár­festum ekki endi­lega alla myndina þegar árangur sjóða þeirra er kynntur. Þetta kemur fram í fjár­festa­bréfi The Wall Street Journal, þar sem rakið er hvernig sjóðastýringar­fyrir­tæki geti með ýmsum hætti dregið upp hagstæðari mynd af eigin frammistöðu en efni standa til. Blaðið vísar meðal annars til rannsókna hag­fræðinganna Kevins Mullally og Andreu Rossi, sem sýna að meira en þriðjungur sjóða í úr­taki þeirra breytti um saman­burðar­vísitölu að minnsta kosti einu sinni á tólf ára tíma­bili. Slíkar breytingar voru að jafnaði til þess fallnar að láta ávöxtun sjóðanna líta betur út en ella. Í reynd getur þetta falist í því að sjóður hættir að bera sig saman við eina vísitölu og tekur upp aðra sem hentar betur þeirri frammistöðu sem þegar hefur náðst. Þannig má til dæmis færa saman­burðinn frá S&P 500 yfir í Rus­sell 1000 eða velja vísitölu sem vegur þyngra til virðis- eða vaxtar­hluta­bréfa, eftir því hvort gefur hagstæðari mynd. Sam­kvæmt Wall Street Journal var þessi að­ferð einkum al­geng hjá sjóðum með há gjöld og hjá sjóðum sem seldir eru í gegnum miðlara. Rannsóknin bendir jafn­framt til þess að slíkar breytingar hafi getað stutt við inn­flæði nýs fjár. Þetta er þó aðeins hluti af vandanum. Í pistlinum er einnig bent á að heildar­myndin af árangri virkra sjóða verði skekkt þegar aðeins er horft til þeirra sjóða sem enn eru starfandi. Slakir sjóðir eru gjarnan lagðir niður eða sam­einaðir öðrum og hverfa þar með úr saman­burðinum. Eftir sitja sjóðirnir sem lifðu af og árangur greinarinnar virðist betri fyrir vikið. Í því sam­hengi vísar blaðið til greiningar frá Dimensional Fund Advis­ors á virkum hluta­bréfa­sjóðum á árunum 1991 til 2020. Á því tíma­bili voru að meðaltali um hundrað slíkir sjóðir lagðir niður á ári hverju, og mest var um það árið 2009 þegar niður­sveiflan eftir fjár­mála­kreppuna stóð sem hæst. Niður­stöðurnar benda til þess að jafn­vel þeir sjóðir sem lifðu af hafi al­mennt ekki staðið sig sér­lega vel. Mið­gildi ávöxtunar þeirra var 0,84 pró­sentu­stigum á ári lakara en ætla mætti af saman­burði við markað. Ef þeir sjóðir sem féllu út hefðu verið taldir með hefði munurinn hins vegar numið 1,44 pró­sentu­stigum á ári. Með öðrum orðum: Myndin versnar veru­lega þegar tekið er til­lit til þeirra sjóða sem hurfu af sjónar­sviðinu. The Wall Street Journal fjallar einnig um áhrif mats­kerfisins Morningstar, sem hefur lengi haft mikið vægi í markaðs­setningu sjóða. Í pistlinum er vísað til rannsóknar frá 2024 sem bendir til þess að sumir sjóðir breyti eigna­sam­setningu sinni mark­visst til að færast í hagstæðari flokk innan mats­kerfisins og auka þannig líkurnar á að hljóta fleiri stjörnur. Þessi að­ferð hefur verið kölluð „box jumping“. Slík ein­kunna­gjöf segir þó ekki endi­lega mikið um framtíðarávöxtun. Blaðið rifjar upp rannsókn sína frá 2017 þar sem fram kom að sjóðir sem höfðu fengið fimm stjörnur færðust gjarnan aftur niður í meðallag eftir að viður­kenningin var komin í hús. Um tíundi hver þeirra féll síðar niður í eins stjörnu flokk. Megin­skila­boðin í pistlinum eru því þau að fjár­festar ættu að lesa kynningar­efni sjóðastýringar­fyrir­tækja með gagn­rýnum huga. Þótt virkur sjóður virðist hafa borið af saman­burðar­vísitölu sinni getur skýringin legið í breyttum viðmiðum, því að slakari sjóðir hafi verið teknir út úr myndinni eða í því að eigna­safnið hafi verið lagað að mats­kerfi sem þjónar markaðs­setningu betur en fjár­festum.