Hæstiréttur samþykkti í síðustu viku áfrýjunarbeiðni manns sem deilt hefur við ríkið um hvar hann átti að borga skatta á þriggja mánaða tímabili 2012. Maðurinn og fjölskylda hans fluttu til Bretlands 2012. Maðurinn var farinn út í maí það ár en fjölskyldan fylgdi á eftir í ágúst. Deilt var um hvort skattfesti mannsins hefði haldist á Íslandi þar til fjölskyldan flutti út á eftir honum eða færst strax til Bretlands um vorið. Ríkisskattstjóri sagði í úrskurði sínum sem kveðinn var upp 2018 að maðurinn hefði átt aðild að samningi 7. júní 2012 sem hefði fært honum talsverða fjármuni sem hefðu hvorki sætt skattlagningu á Íslandi né í Bretlandi. Maðurinn taldi sig hafa sannað að hann væri með heimilisfesti og skattskyldur á Bretlandi með framlagningu tveggja skjala en yfirvöld töldu þau ófullnægjandi. Vísuðu yfirvöld til þess að í öðru skjalinu kæmi fram að það væri ekki staðfesting á því að tvísköttunarsamningur ríkjanna gilti í máli hans. Maðurinn kærði úrskurð ríkisskattstjóra til yfirskattanefndar sem staðfesti úrskurðinn. Bæði Héraðsdómur Reykjavíkur og Landsréttur sýknuðu íslenska ríkið af kröfu mannsins um að fella úrskurðinn úr gildi. Maðurinn tryggði sér endurgjaldslausa búsetu á breskum herragarði til þriggja mánaða sama dag og hann tilkynnti um lögheimilisflutning sinn. Herragarðurinn var í eigu viðskiptafélaga mannsins. Að loknum þessum þremur greiddi annar viðskiptafélagi mannsins, sem einnig hafði afnot af hluta herragarðsins, fyrir afnotin. Með þessum flutningi taldi maðurinn að skattskylda hans færðist til Bretlands en íslensk skattayfirvöld mátu stöðuna með öðrum hætti. Þau töldu að maðurinn hefði í raun haldið áfram fastri búsetu á Íslandi þar til í ágúst þegar fjölskylda hans flutti til Bretlands og þau byrjuðu að búa saman í húsnæði þar. Skatturinn taldi að búseta mannsins á herragarðinum, með takmörkunum sem um hana giltu, bæri með sér að vera skammtímadvöl sem hefði ekki áhrif á lögheimilisskráningu og skattagreiðslur.