Það er ábyrgðarhluti að taka við fjármálastjórn Reykjavíkurborgar á þessum tímapunkti. Mikil verðbólga hefur geysað á landinu um langan tíma, atvinnuleysi er á uppleið og blikur á lofti á vinnumarkaði. Þá er ótalið það óvissuástand sem ríkt hefur á alþjóðamörkuðum um langt skeið. Við aðstæður sem þessar er mikilvægt að sýna ábyrgð og festu í rekstri stærsta sveitarfélags landsins. Tryggja þarf meiri fyrirsjáanleika við rekstur borgarinnar, láta af óþarfa útgjöldum og einblína á kjarnareksturinn. Að veita íbúunum þá þjónustu sem útsvar þeirra og fasteignaskattar eiga að standa undir. Við höfum hreinlega ekki efni á að eyða í óþarfa. Stærsta sveitarfélag landsins þarf að leggja sitt að mörkum til að ná tökum á verðbólgunni. Það verður einungis gert með nýjum vinnubrögðum, og áherslu á að eyða ekki um efni fram. Óþurftarkúltúrinn Stærstur hluti útgjalda sveitarfélags fer eðli málsins samkvæmt í að fjármagna þá grunnþjónustu sem borgin veitir. Fyrir utan hið lögbundna þá ríkir samfélagslegur sáttmáli um það á Íslandi að sveitarfélög eigi að sjá um leikskóla, veita ákveðna félagslega- og velferðarþjónustu og þrífa göturnar svo nokkuð sé nefnt. Við erum líka flest sammála um að Orkuveitan eigi að tryggja borgarbúum rafmagn og heitt vatn á góðum kjörum. Erfitt er því að hreyfa stærstu kostnaðarliðina í rekstri sveitarfélaga svo miklu nemi. Afkoman ræðst að stórum hluta af því sem kalla má jaðarútgjöld, það er einmitt sá óþurftarkostnaður sem sker úr um hvort borgin er rekin í plús eða mínus. Í valdatíð núverandi meirihluta hefur því miður skapast kúltúr þar sem peningum er sólundað í gæluverkefni sem ekkert hafa með grunnrekstur borgarinnar að gera. Dæmin eru mýmörg og óþarfi að tiltaka í enn eitt skiptið á þessum vettvangi. Þessi óþurftarkúltúr birtist líka í því að yfirsýn skortir í fjármálum borgarinnar. Nægir þar að nefna nýlegt uppgjör borgarinnar, þar sem rekstur A-hluta reyndist tæpum 6 milljörðum lakari en gert var ráð fyrir í útkomuspá borgarinnar frá því í desember síðastliðnum. Það verður einhver að standa vaktina. Einblínum á kjarnann Reykjavík nýtur ekki þeirrar stærðarhagkvæmni sem íbúafjöldinn ætti að færa henni. Það er sterk vísbending um að áherslur í rekstri borgarinnar séu rangar. Kerfið er þungt og svifaseint. Millistjórnendur eru of margir, og flækjustigið sömuleiðis. Stjórnkerfi borgarinnar þarf að undirgangast heildarendurskoðun. Útgangspunkturinn er einfaldur. Yfirbyggingin á að vera í samræmi við það sem þarf til að sinna grunnþjónustunni. Annað er aukreitis og þarf að víkja. Eitt stærsta hagsmunamál Reykvíkinga og landsmanna allra er nefnilega að allsherjartiltekt eigi sér stað í rekstri Reykjavíkurborgar. Þriðjungur landsmanna býr í Reykjavík. Ábyrg fjármálastjórn í Reykjavík skilar sér þannig í heilbrigðara hagkerfi fyrir landið allt. Snúum mínus í plús Reykjavíkurborg hefur um langa hríð verið leiðandi í verðbólguþróun í landinu. Í nýbirtu uppgjöri hækkaði kostnaður borgarinnar langt umfram verðlag, og launakostnaður langtum meira en á almennum vinnumarkaði. Reykjavíkurborg hefur því verulega neikvæð áhrif á það efnahagsástand sem hér hefur skapast. Til að vinda ofan af þessu þarf að innleiða ný vinnubrögð. Við þurfum meiri fyrirsjáanleika, kostnaðaraðhald og agaðan rekstur. Við þurfum ábyrga fjármálastjórn í Reykjavík. Aðeins þannig snúum við mínus í plús. Höfundur er oddviti Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík.