Kristrún Frostadóttir forsætisráðherra segir að orð Donalds Tusks forsætisráðherra Póllands, og fyrrverandi forseta leiðtogaráðs ESB, um að Ísland eigi heima í Evrópusambandinu og Pólverjar séu tilbúnir til að aðstoða við að svo verði, sýni þann áhuga sem er á Íslandi innan ESB. „Það sem mér fannst merkilegra er að maður eins og hann, sem hefur verið hátt settur innan Evrópusambandsins, sé svona meðvitaður um að þjóð eins og Ísland fái að halda í sérstöðu sína. Það er kannski eitthvað sem Evrópusambandið í heild sinni er farið að hugsa með mörg ríki, sérstaklega varðandi ríki sem eru vestar í álfunni,“ sagði Kristrún í samtali við Björn Malmquist, fréttamann RÚV, eftir blaðamannafund með Tusk. Björn spurði Kristrúnu líka út í orð hennar á fundinum þar sem hún sagði að leggja þyrfti áherslu á sérstöðu Íslands ef kæmi til aðildarviðræðna. „Sama hver niðurstaðan verður í fyrri, eða fyrstu atkvæðagreiðslunni, mun ég virða hana. Og Ísland á mörg tækifæri óháð því hvort við förum í Evrópusambandið eða ekki. Ég hef hins vegar verið alveg skýr á því í öllum samtölum sem ég hef átt við ráðamenn innan Evrópusambandsins og leiðtoga í Evrópu, að ég er sjálf ekki tilbúin til að ganga inn í Evrópusambandið á hvaða forsendum sem er. Þess vegna þrýstir maður auðvitað á það að fólk virði sérstöðu Íslands og ef við förum í þessa vegferð þá þurfum við að ná góðum samningi.“ Kristrún Frostadóttir segir að aðildarviðræður séu ekki hafnar og hvorki hún né þjóðin séu tilbúin að ganga í ESB á hvaða forsendum sem er. Augljóst sé að áhugi sé á Íslandi innan ESB. Aðspurð hvort hún telji fólk innan ESB meðvitað um áherslur sem Ísland muni setja í hugsanlegum viðræðum, segir Kristrún að engar viðræður séu byrjaðar og því engar áherslur komnar fram. „En ég er fullmeðvituð um það að íslenska þjóðin er með fyrirvara á sér. Út af sögu þessa máls og út af því að við erum með ákveðin sérkenni. Við erum ekki á meginlandi Evrópu.“ Það sé hennar hlutverk sem leiðtogi fyrir íslensku þjóðina að koma skilaboðum til skila til Brussel. „Að við förum ekki inn á hvaða forsendum sem er. Það þarf að huga að auðlindum. Það þarf að huga sérstaklega að sjávarútveginum. Þetta vita allir sem ég hef rætt við.“ Hún sagði að lokum að gjöf Tusks undir lok fundarins, Prins Póló-súkkulaði, hefði komið á óvart en hún væri lýsandi fyrir vinarþelið milli þjóðanna. „Mér þykir vænt um þetta Prins Póló og ég hlakka til að gefa pabba það!“