Það virðist vera lögmál að umferðin á höfuðborgarsvæðinu silist hægar með hverju árinu. Nú er svo komið að umferðarþunginn og tafirnar sem því fylgja er jafnvel mun meiri en í margfalt stærri borgum nágrannaþjóðanna. Það vill stundum gleymast að umferðarteppur bitna á venjulegu fólki sem situr fast í bílum sínum og er rænt tíma sínum. Ef tími helgaður vinnu er mældur frá því fólk leggur af stað að heiman og þar til það kemur heim aftur, þá fara margir vinnudagar á ári í ferðalagið til og frá vinnu. Það dregur ekki aðeins úr lífsgæðum heilu fjölskyldnanna, heldur einnig úr skilvirkni og verðmætasköpun í þjóðfélaginu. Ekki skortir ábendingar um úrbætur sem til þess eru fallnar að greiða úr flækjum í umferð höfuðborgarsvæðisins, en lítið þokast í þeim efnum. Stefnan virðist þvert á móti vera sú að þrengja enn frekar að umferðinni – þannig megi þvinga fólk í bíllausan lífsstíl. Miðað við þær tölur sem ég hef rekist á virðist lítið ganga í þeim efnum. Um 85% fjölskyldna voru með að minnsta kosti einn bíl á heimilinu árið 2021 og 37% heimila með tvo bíla. Þrátt fyrir að stöðugt hafi verið þrengt að bílum á götum borgarinnar, þá hefur þetta hlutfall farið hækkandi frá 2011. Íbúar höfuðborgarsvæðisins eru bara venjulegt fólk sem þarf að sinna sínum erindum. Á langflestum heimilum eru foreldrar útivinnandi og börnin sækja skóla langt fram eftir aldri. Það þýðir að einhvern veginn í ósköpunum þurfa foreldrar meðfram fullri vinnu að útrétta og skutla, kaupa í matinn, sinna öldruðum foreldrum, heimsækja vini – og guð má vita hvað. Þess vegna eiga flestir ekki um annað að velja en að fara ferða sinna á bíl. Það sýnir þungann í þeirri ákvörðun, að það er mikil fjárfesting að kaupa og reka bíl. Fólk kostar miklu til og það er af brýnni nauðsyn. Svo er það líka frelsismál að fá að ráða tíma sínum, svo sem að eiga val um að ferðast og upplifa landið sitt. Enginn ágreiningur er um að efla þá valkosti sem bjóðast í samgöngum innan höfuðborgarsvæðisins. Almenningssamgöngur, göngustígar og hjólastígar bæta lífsgæði. En meginþorri almennings mun eftir sem áður velja fjölskyldubílinn. Hvers vegna að flækja líf fólks? Höfundur er blaðamaður og ráðgjafi. Pistillinn birtist fyrst í Viðskiptablaðinu .