Sigurður Kári Kristjáns­son, fyrr­verandi þing­maður, segir að blaða­manna­fundur ríkis­stjórnarinnar í dag hafi verið „hvorki henni né mál­stað hennar til fram­dráttar“ og túlkar fram­göngu ráðherranna sem „merki um upp­gjöf“. Í færslu sem hann birti á sam­félags­miðlum heldur hann því fram að boðuð áform um að halda áfram ferli tengdu ESB-aðild séu sett fram án þess pólitíska og sam­félags­lega stuðnings sem slíkt verk­efni krefjist og að ríkis­stjórnin sé í reynd að færa at­hyglina frá brýnni efna­hags­málum yfir í um­deilt Evrópumál. „Fyrir það fyrsta var stað­fest á þessum blaða­manna­fundi að ekki er meiri­hluti fyrir aðild Ís­lands að ESB á Alþingi. Inga Sæ­land, for­maður Flokks fólksins, ítrekaði með af­dráttar­lausum yfir að flokkur hennar væri á móti aðild Ís­lands að ESB. Þess eru engin dæmi í sögu ESB að ríkis­stjórn þjóðar gangi til aðildar­viðræðna að sam­bandinu án þess að njóta stuðnings eigin þjóðþings fyrir inn­göngu,“ skrifar Sigurður Kári. Af­leiðingin sé að Ís­land fari til viðræðna „án þess að hafa stuðning meiri­hluta Alþingis á bak við sig“, sem grafi undan trúverðug­leika ís­lenskra samninga­manna. Hann segir jafn­framt að ráðherrarnir hafi ekki talað „af öryggi né sann­færingu“ fyrir málinu. Þá beinir hann spjótum sínum sér­stak­lega að for­sætis­ráðherra og rifjar upp um­mæli Kristrúnar frá 27. ágúst 2024 þar sem hún sagði meðal annars: „Ég er mjög meðvituð um það að það að ganga í Evrópu­sam­bandið er verk­efni sem þorri þjóðarinnar verður að standa á bak við. Þetta þarf líka að koma frá gras­rót sem er ekki bara í pólitísku sam­hengi, verkalýðs­hreyfingunni. Þetta þarf að koma frá at­vinnu­rek­endum. At­vinnu­rek­endur og verkalýðs­hreyfingin hvort sitt hvoru lagi eru ekki sam­einuð um þetta mál. Það sem að gerist svo ítrekað með Evrópu­sam­bandið er þegar það gengur illa, þegar það koma háir vextir, þá byrjar fólk að vilja ganga inn í ESB.“ Sigurður Kári telur að engin þau skil­yrði sem for­sætis­ráðherra hafi þá talið nauð­syn­leg — stuðningur þjóðarinnar, verkalýðs­hreyfingar og at­vinnu­rek­enda — séu nú upp­fyllt og segir „full­komna furðu“ að hún standi samt að því að halda ferlinu áfram. Hann varar við að þetta geti haft áhrif á traust á orð for­sætis­ráðherra í öðrum málum. Í færslunni gagn­rýnir hann einnig orð Þor­gerðar Katrínar um að hún muni „aldrei skrifa undir af­sal á forræði Ís­lendinga yfir auðlindum sínum“, þar á meðal fisk­veiði­auðlindinni, þótt aðildar­viðræðum yrði fram haldið. Sigurður Kári spyr hvers vegna hún vilji þá halda um­sóknar­ferlinu áfram og segir að í aðildar­viðræðum felist að um­sóknarríki inn­leiði reglu­verk ESB, þar á meðal sam­eigin­lega sjávarút­vegs­stefnu, og að varan­legar undanþágur séu ekki á boðstólum. Hann rifjar upp að sam­bæri­legum hug­myndum um undanþágur hafi verið hafnað strax árið 2010. Einnig telur hann ótrúverðugt að ætla að „dustað“ verði af um­sókn frá 2009 og byggt á sömu mark­miðum nú, sex­tán árum síðar, þegar bæði aðstæður á Ís­landi og innan ESB hafi breyst veru­lega. Hann segir heiðar­legra að efna til þjóðar­at­kvæða­greiðslu um hvort sækja eigi um aðild með nýrri um­sókn, fremur en að reyna að „flikka upp á gömlu um­sóknina“. Að lokum gagn­rýnir hann fram­setningu til­lögunnar, þar sem hún hafi verið kynnt án samráðs við utan­ríkis­mála­nefnd Alþingis, sem hann segir að lög krefjist þegar um „meiri háttar utan­ríkis­mál“ sé að ræða. Þá setur hann spurningar­merki við boðaða tíma­setningu þjóðar­at­kvæða­greiðslu undir lok sumars og segir að þannig sé hætta á að „af­tengja“ lýðræðis­lega um­ræðu þegar sam­félagið sé í sumar­fríi.