Ný út­gáfa UBS Global Invest­ment Returns Year­book , sem safnar saman ávöxtun helstu eigna­flokka í meira en heila öld, dregur fram þrenn skila­boð sem ganga gegn því sem margir fjár­festar telja að ófriður magnist: að besta viðbragðið við óvissu í alþjóðapólitík sé að gera sem minnst, að tækni­geirinn hafi sögu­lega um­bunað þolin­mæði þrátt fyrir bólur og hrun, og að gull geti verið gagn­legt sem varnar­eign en sé lé­leg langtíma­eign. Í um­fjöllun Financial Times um niður­stöður bókarinnar er bent á að stærstu áföllin í sögunni, heims­styrj­aldir og olíu­skellur áttunda ára­tugarins, hafi vissu­lega skilið eftir sig mark­verð áhrif. Samt sýni gögn síðustu 126 ára að at­burðir af þeirri stærðar­gráðu séu fremur sjald­gæfir. Það sem kemur mörgum á óvart er að friðartíma­bjarnar­markaðir, eins og hrunið á fjórða ára­tugnum, dotcom-hryðju­verkið og fjár­mála­kreppan 2008, hafi í reynd valdið jafn­miklu eða meira tjóni en sum stríðsátök. Ályktunin sem dregin er af þessu er ein­föld: Langtíma­fjár­festar eru al­mennt betur settir með því að halda sig við sína fjár­festingaáætlun en að reyna að tíma­setja markaði eftir frétta­flæði. Um leið er varað við því að sögur er alltaf auðveldara að lesa eftir á. Óvissan meðan á at­burðum stendur getur verið raun­veru­leg og nýjar aðstæður geta haft áhrif sem erfitt er að meta í raun­tíma. En megin­at­riðið í gögnunum styður engu að síður við að of mikil viðbrögð við alþjóðapólitík hafi sjaldnast bætt langtímaávöxtun. Áhuga­verðasti kaflinn í ár snýr þó að tækni­geiranum og þeirri við­teknu hug­mynd að „ný tækni“ og „bólur“ fari alltaf saman. Höfundar bókarinnar minna á að markaðir hafa oft verið mjög ein­hæfir. Um alda­mótin 1900 var bandaríski hluta­bréfa­markaðurinn að stórum hluta markaður fyrir járn­brautar­fyrir­tæki. Þrátt fyrir að hlut­verk járn­brauta í sam­félaginu hafi breyst gríðar­leg,hafa­ifjár­festingarg í geiranum sögu­lega skilað ótrú­legri langtímaávöxtun. Lær­dómurinn er ekki að hver ný tækni verði sjálf­krafa gullnáma, bókin nefnir til dæmis að hluta­bréf í skipa­skurðafélögum hafi orðið verð­laus þegar járn­brautir tóku við,heldurr að sum tækni byggir upp varan­lega sam­keppnis­stöð, með að­gangs­hindrunum og stöðugri fram­leiðni­aukningu. Dotcom-bólan er síðan notuð sem áminning um að jafn­vel þegar markaður verð­leggur tækni langt um­fram raun­virði til skamms tím, geti þolin­mæði borgað sig, ef fjár­festing er dreifð innan geirans. Þriðja stóra þemað er gull. Bókin dregur upp mun jarðbundnari mynd af gulli en al­gengt er í um­ræðunni. Langtíma­raunávöxtunn gulls yfir heila öld hefur verið lág í saman­burði við hluta­bréf og sveiflur hafa verið miklar. Eftir að gull­fóturinn var lagður af í byrjun áttunda ára­tugarins hefur ávöxtunar­mynstrið breyst og gull skilað betri raunávöxtun en áður, en samt með þeim fyrir­vara að gull hafi ekki reynst jafn áreiðan­legt verðbólgu­skjól og margir halda. Það sem gull gerir hins vegar betur en margt annað er að það stendur sig oft vel þegar hlutabréf fara í verstu lægðirnar. Þess vegna er ályktunin ekki að fjárfestar eigi að „safna gulli“, heldur að nota það sem varnarhluta í eignasafni og endurjafna stöðu þegar áföll ganga yfir. Í heild dregur UBS Global Investment Returns Yearbook fram leiðinlega en sígilda niðurstöðu: langhlaup vinnst sjaldnast með því að hlaupa á eftir fyrirsögnum. Fyrir flesta sem sækjast eftir langtímaávöxtun er betra að byggja upp dreift eignasafn, halda sig við það í gegnum sveiflur, taka tæknina með (en ekki í einum miða), og nýta gull sem hjálpartæki í óveðri — ekki sem lífsstíl.