Eyjólfur Ármannsson innviðaráðherra mætti í viðtal hjá Ríkisútvarpinu á sunnudag. Þar sagðist hann hafa miklar áhyggjur af stöðu Icelandair og sagði að honum fyndist hlutabréfaverðið allt of lágt. Ef Eyjólfur Ármannsson væri starfi sínu vaxinn og hefði örlítið vit á hlutverki ráðherra og svo mörgu öðru, þá hefði hann heldur rætt rekstur flugfélagsins með varfærnum hætti en ekki hlutabréfaverðið og að „hlutabréfamarkaðurinn í heild þarf að vera miklu áhættusæknari.“ Sem er í besta falli misskilningur en líklegra er að um vanþekkingu sé að ræða af verstu sort. *** Spurningin sem mátti spyrja Eyjólfur sagðist hafa „miklar áhyggjur af alþjóðlegri samkeppnishæfni í flugi á Íslandi.“ Í framhaldi af þessu hefði Ástrós Signýjardóttir fréttamaður ríkisfjölmiðilsins mátt spyrja hvort ráðherrann, ríkisstjórnin eða önnur stjórnvöld gætu haft áhrif á samkeppnishæfni Icelandair. Til dæmis hvað varðar viðskiptakerfi Evrópusambandsins, sambandsins sem Eyjólfur er á leið með Ísland inn í, um losunarheimildir – svokallað ETS kerfi. Það er nefnilega svo að Ísland kemur miklu verr út úr þessu kerfi en öll lönd innan Evrópu. Icelandair hefur fjárfest fyrir um 100 milljarða króna í sparneytnustu farþegaþotum sem völ er á og á sama tíma greiðir félagið hærri umhverfisskatta en samkeppnisaðilarnir, sem margir hverjir menga mun meira. Á árinu 2025 greiddi félagið 5 milljarða króna í umhverfisskatta, en afkoma félagsins það ár var 1,2 milljarður króna í tap. Án skattana hefði afkoma Icelandair talist viðunandi og gengi félagsins umtalsvert hærra en nú er. Og Eyjólfur hefði getað tekið gleði sína á ný. *** Stórhættuleg ummæli Það hefur verið mikil umræða á undanförnum dögum og vikum, í tengslum við bótafrumvarp ríkisstjórnarinnar, að á Íslandi séu alltof margir utan vinnumarkaðar. En væri ekki kostur að menn eins Eyjólfur Ármannsson séu einmitt utan vinnumarkaðar, allavega sem lengst frá ráðherrastól. Viðtalið við Eyjólf fer í sögubækurnar sem eitthvert heimskulegasta viðtal nokkurs ráðherra frá 1904 – frá því sá fyrsti var skipaður. Hefur Óðinn þá ekki gleymt ummælum Steingríms Hermannssonar formanns Framsóknarflokksins fyrir þingkosningarnar vorið 1987. Þá kom mörgum á óvart fyrir að Steingrímur flutti sig úr sínu gamla kjördæmi á Vestfjörðum til Reykjaness. Hann hafði ítrekað lýst því yfir að hann gæti hvergi annars staðar hugsað sér að vera í framboði en á Vestfjörðum. Þegar hann var spurður hverju þetta sætti sagði hann: „Ég meinti það þegar ég sagði það.“ *** Óánægja hluthafanna Þegar hlutabréfaverð á félagið er undir útboðsverði fimm árum síðar, þá eru hluthafar eðlilega ósáttir. En hluthafarnir eru óánægðir með fleira. Til dæmis að stjórn félagsins verði óbreytt enn einu sinni þegar árangurinn er enginn. Hún situr í umboði tilnefningarnefndar sem er í einokunarstöðu um val stjórnarmanna þó auðvitað geti menn boðið sig fram og þá í raun valdið óróa á hluthafafundinum. Óðinn hefur áður fjallað um náin tengsl nefndarinnar við stjórnarformann og forstjóra sem verður að teljast óboðlegt með öllu. Ljóst er að gleði hluthafanna hefur ekki aukist við þessa ákvörðun nefndarinnar. Nefndinni var tíðrætt í skýrslu sinni fyrir aðalfundinn sem haldinn er á morgun, fimmtudag, að hagsmunaaðilar, en ekki endilega hluthafar, „beri traust til ástríðu og getu núverandi stjórnar til að fylgja eftir langtímaverkefnum. Stjórnin starfi vel saman, hefði reynslu, væri virk og með heilbrigða liðsheild þar sem stjórnarmenn væru óhræddir að ögra hverjum öðrum“. Hér skal bent á að eini mælikvarðinn á ánægju hluthafa endurspeglast í hlutabréfaverði félagsins. Í dag er markaðsvirði Icelandair á pari við rútufyrirtæki sem nú stefnir á skráningu í Kauphöllina. *** Bjargvætturinn Trump En stóru einkahluthafarnir, sem flestir eru smáir, veltu fyrir sér að fara fram á margfeldiskosningu eftir að tilnefningarnefndin kom með tillögu að óbreyttri stjórn. En þá kom Donald Trump til sögunnar og veröldin fór um sinn á hliðina og olíuverð tímabundið til tunglsins. Stjórnarformaðurinn minntist reyndar á Donald á ársfundi Íslandsstofu og má félagið þakka fyrir hann sat ekki þann fund, því þá er óvíst að Icelandair flygi lengur til Bandaríkjanna. En Trump réðist á Íran, olíuverð tvöfaldaðist í verði – um tíma – og þá töldu hluthafarnir að ekki væri rétt að skapa frekari óróa í kringum Icelandair. Þegar róast hafa þeir auðvitað þann kost að fara fram á hluthafafund og kosin verði ný stjórn, en það þarf aðeins 5% hluthafamagnsins til þess. Ólíkt ráðherranum, sem veit hvorki í þennan heim né annan, þá bera hluthafarnir hag félagsins raunverulega fyrir brjósti, þó þeir ræði það síður við fjölmiðla og enn síður undir nafni. Eitt er sérstaklega jákvætt við fréttaflutninginn af ónægju hluthafanna. Bogi Nils Bogason, forstjóri félagsins, hefur margeflst í umræðu um félagið og við að gæta hagsmuna félagsins út á við. Mættu stjórnarmennirnir, sem fæstir vita hverjir eru, taka forstjórann sér til fyrirmyndar. Þó ekki nema með því ef til vill að skrifa aðsenda grein, þessa vegna á froðudiskótekið visi.is, og skýra á hvað leið félagið er, hvernig stjórnin hefur gætt hagsmuna hluthafa gagnvart stjórnvöldum og hver tækifærin eru fram undan. Pistillinn birtist í Viðskiptablaðinu sem kom út í morgun. Áskrifendur geta lesið blaðið hér .