Fjár­mála­markaðir kunna að vera of værukærir gagn­vart þeirri hættu sem fylgir stríðinu við Íran, þrátt fyrir hækkandi olíu­verð, sveiflur á hluta­bréfa- og skulda­bréfa­mörkuðum og vaxandi óvissu um fram­vindu átakanna. Þetta kemur fram í The Long View, markað­s­pistli Financial Times. Í pistlinum er bent á að þótt olíu­verð hafi hækkað og sumir markaðir orðið fyrir áföllum hafi viðbrögð fjár­festa enn verið til­tölu­lega skipulögð. Það eitt sé ekki endi­lega góðs viti. Þvert á móti kunni það að benda til þess að fjár­festar geri enn ráð fyrir að átökin muni ekki þróast í víðtækari og al­var­legri krísu. Óvissan snýst fyrst og fremst um þróun olíu­verðs. Ef verð á olíu helst nálægt 100 dölum á tunnu gæti heims­hag­kerfið hug­san­lega staðið álagið af sér. Hækki verðið hins vegar í 120 til 130 dali, eða jafn­vel hærra, gæti þrýstingurinn á hag­kerfi heimsins aukist hratt. Í pistlinum kemur fram að sumir hag­fræðingar séu þegar farnir að reikna með sviðs­myndum þar sem olía fari í 200 dali á tunnu. Þegar þetta er skrifað er verðið á tunnu af Brent-hráolíu í kringum 103 dali. Sér­stak­lega er horft til Hor­mússunds, sem er ein mikilvægasta siglinga­leið heims fyrir olíu­flutninga. Verði siglingar þar skertar eða stöðvaðar til lengri tíma gæti það haft veru­leg áhrif á fram­boð á olíu og þar með verðlag, verðbólgu og hag­vöxt víða um heim. Í pistlinum er jafn­framt lögð áhersla á að erfitt sé að styðjast við eldri for­dæmi. Sjá einnig „Lokun sundsins ávallt verið þeirra helsta vopn“ Núverandi staða sé hvorki sam­bæri­leg við olíu­kreppur áttunda ára­tugarins, net­bóluna um alda­mótin né fjár­mála­kreppuna árið 2008. Hins vegar beri hún með sér ákveðin ein­kenni úr fleiri en einni fyrri krísu, sem geri hana bæði flókna og vara­sama. Þá bendir pistla­höfundur einnig á að stríðið við Íran sé ekki eina áhyggju­efni fjár­festa um þessar mundir. Enn sé óvissa um verðmat tengt gervi­greind, nýjustu vinnu­markaðstölur í Bandaríkjunum hafi valdið áhyggjum og veik­leika­merki hafi komið fram á markaði fyrir lán­veitingar utan hefðbundins banka­kerfis. Þegar slíkar áhyggjur leggjast saman geti markaðir brugðist hraðar og harðar við en margir búast við. Í pistlinum er minnt á að í upp­hafi kórónu­veirufar­aldursins árið 2020 hafi margir fjár­festar einnig gert ráð fyrir að óróinn gengi fljótt yfir en þróunin varð önnur. Niður­staðan er sú að markaðir kunni að vera að verð­leggja of litla áhættu miðað við al­var­leika stöðunnar. Vonir standi vissu­lega enn til þess að spenna minnki og að siglingar um Hor­mússund komist í eðli­legt horf á ný. Reynslan sýni þó að fjár­festar hafi ríka til­hneigingu til að gera ráð fyrir að kreppur gangi yfir af sjálfu sér. Það er þó ekki alltaf raunin. Sjá einnig Icelandair og Eim­skip finna fyrst fyrir högginu