Þrátt fyrir að olíu­verð hafi hækkað um nærri 40 pró­sent frá upp­hafi stríðsins við Íran bendir verðþróun á hluta­bréfa­markaði til þess að fjár­festar geri enn ráð fyrir að átökin verði ekki lang­vinn. Þetta kemur fram í Un­hed­ged, markaðsbréfi Financial Times, þar sem rakið er að hluta­bréf olíu­fram­leiðenda hafi hækkað mun minna en olíu­verðið sjálft. Brent-olía hefur hækkað upp í um 104 dali frá því stríðið hófst en hluta­bréfa­vísi­tala bandarískra leitar- og vinnslu­fyrir­tækja hefur aðeins hækkað um 6 pró­sent á sama tíma. Sam­bæri­leg þróun hefur sést hjá stærri evrópskum olíufélögum. Að mati FT endur­speglar þetta þá megin­for­sendu markaðarins að átökunum muni ljúka til­tölu­lega fljótt og að olíu­verð færist að nýju nær fyrra jafn­vægi á næstu mánuðum. Í pistlinum er bent á að fram­virkt verð á olíu gefi skýra vís­bendingu um þessa sýn. Þótt olía til skamms tíma seljist nálægt 100 dölum á tunnu sé hægt að selja hana til af­hendingar eftir þrjá mánuði á um 92 dali, fyrir árið 2027 á um 70 dali og fyrir árið 2028 á aðeins 67 dali. Það bendi til þess að markaðurinn verð­leggi núverandi hækkun fyrst og fremst sem tíma­bundið stríðsá­fall, en ekki sem nýtt og varan­legt verð­stig. Financial Times segir að verðmat olíufélaga ráðist ekki aðeins af olíu­verði hverju sinni heldur ekki síður af því hversu lengi hærra verð haldist. Þar skipti mestu máli sjóð­streymi félaganna, hversu miklar birgðir þau ráða yfir og skuldastaða þeirra. Fyrir­tæki með háan fram­leiðslu­kostnað, litlar forða­birgðir eða mikla skuld­setningu geti hagnast mest á tíma­bundinni verðhækkun, þar sem hver viðbótar­dalur í olíu­verði skili sér hratt í bættri af­komu eða greiðslu skulda. Óvissan snýst þó einkum um lengd stríðsins. FT bendir á að verð á val­réttum á olíu bendi til þess að markaðurinn búist við mjög miklum sveiflum á næstunni. Óstöðug­leikinn sem felst í verðlagningu val­rétta sé nú meiri en sást við upp­haf alls­herjarinn­rásar Rússa í Úkraínu og komist nálægt þeim sveiflum sem sáust í upp­hafi heims­far­aldursins árið 2020. Samt sem áður virðast þeir fram­leiðendur sem eru hvað háðastir háu olíu­verði sjálfir vera varkárir. FT hefur eftir olíu­fram­leiðendum í Texas að þeir sjái ekki til­efni til að auka fram­leiðslu með hraði þrátt fyrir verðhækkunina. Ástæðan sé sú að þeir óttist ekki aðeins hvað gerist þegar fram­boðs­skellurinn gengur yfir heldur einnig að Donald Trump vilji aftur knýja olíu­verð niður í 50 dali tunnan eða lægra fyrir þing­kosningarnar í Bandaríkjunum í nóvember. Í pistlinum er því haldið fram að fjár­festar kunni að gera skyn­sam­legra í að sýna sams konar varfærni. Í stað þess að elta nú þegar hækkandi hluta­bréf skuld­settra eða rekstrar­lega viðkvæmra olíu­fram­leiðenda kunni betra að vera að bíða þar til ljóst verður að stríðinu sé að ljúka, Hor­mússund opnist á ný og olíu­verð taki að lækka. Í Un­hed­ged er bent á að þegar stríðinu ljúki muni olíu­birgðir lík­lega þurfa að byggjast upp á ný á sama tíma og kostnaður við flutninga og tryggingar verði áfram hærri en áður. Það gæti aftur skapað hærra og stöðugra verðgólf fyrir olíu en var fyrir átökin.