Hæstiréttur hefur fallist á að taka fyrir ágreining fyrr­verandi hjóna sem deila um meintan kauprétt og hluta­bréfa­eign sem eigin­maðurinn telur að hafi verið haldið frá honum við fjár­skipti eftir skilnað. Hann telur að verðmæti þessara eigna geti hafa numið tugum milljarða króna og heldur því fram að fyrrum eigin­kona sín hafi falið þau við fjár­skipti. Málið á rætur að rekja til fjár­skipta­samnings sem gerður var við lög­skilnað aðilanna í desember 2020. Fyrr­verandi eigin­maðurinn hefur síðar haldið því fram að fyrr­verandi eigin­kona hans hafi ekki upp­lýst hann með fullnægjandi hætti um eignar­hlut sinn og kauprétt í sænsku félagi sem tengdist ís­lenskum rekstri. Að hans mati hefðu þessi réttindi átt að koma til skoðunar við fjár­skiptin. Í mála­til­búnaði hans hefur verið vísað til þess að hluta­bréfa­eignin hafi verið færð á sam­eigin­legu skatt­fram­tali þeirra með skatt­verði upp á um 7,6 milljónir króna. Hann telur hins vegar að raun­veru­legt verðmæti eignarinnar hafi verið marg­falt hærra. Sú af­staða hans byggist meðal annars á því að félagið hafi síðar verið selt og að heildar­virði þess hafi sam­kvæmt gögnum málsins numið um 45 milljörðum króna. Hann hefur jafn­framt byggt á því að fyrr­verandi eigin­kona hans hafi ekki aðeins átt upp­haf­legan hlut heldur einnig kauprétt sem síðar hafi verið nýttur. Þá hafi breytingar á hluta­fé marg­faldað hluta­fjöldann þannig að eignar­hlutur hennar hafi á endanum getað numið hátt í 800 þúsund hlutum þegar félagið var selt. Út frá því telur hann að verðmæti hennar kunni að hafa hlaupið á tugum milljarða króna. Konan hefur hins vegar ekki sætt sig við að málið fari áfram til efnis­með­ferðar. Héraðs­dómur vísaði málinu áður frá sem ódóm­hæfu, en Lands­réttur sneri þeirri niður­stöðu við að mestu leyti og taldi að aðal­krafa mannsins mætti fara í efnis­með­ferð. Varakröfu hans var þó áfram vísað frá. Sjá einnig Sakar eiginkonuna um að hafa leynt tug­milljarða kauprétti Konan vill nú fá þessari niður­stöðu hnekkt fyrir Hæstarétti. Hún byggir meðal annars á því að Lands­réttur hafi rang­lega opnað fyrir með­ferð málsins og að skil­yrði hafi ekki verið til að taka kröfur hans til efnis­legrar úr­lausnar. Hæstiréttur féllst á að úr­lausn um kæru­efnið gæti haft for­dæmis­gildi og samþykkti því beiðni konunnar um kæru­leyfi. Rétturinn hefur því ekki enn tekið af­stöðu til þess hvort maðurinn hafi verið hlunn­farinn við fjár­skiptin, heldur aðeins ákveðið að taka fyrir þann þátt málsins hvort Lands­rétti hafi verið rétt að opna fyrir efnis­með­ferð. Deila þeirra hjóna er því komin á borð Hæstaréttar áður en málið hefur fengið efnis­lega með­ferð og skorið verður úr um það hvert raun­virði þeirra eigna sem um ræðir var við fjár­skipti. Um 800 þúsund hlutir ekki 353 Viðskiptablaðið greindi frá málinu í byrjun febrúar en þar kemur fram að í gögnum sem maðurinn lagði fram vísar hann til þess að konan hafi átt 353 hluti í félaginu við skilnað. Sam­kvæmt gögnum sem hann kveðst hafa aflað síðar segir hins vegar að hún hafi nýtt frekari kauprétt með kaupum á 82.968 nýjum hlutum. Hann byggir jafnframt á því að við til­teknar breytingar á hluta­fé hafi hlut­hafar fengið 1.000 hluti fyrir hvern einn hlut, sem hafi marg­faldað hluta­fjöldann. Samkvæmt tæknilegu hlutaskiptingunni var eign hennar margfölduð á pappír. Út frá henni reiknar hann með að eiginkona sín fyrrverandi hafi átt 788.968 hluti þegar félagið var selt. Í frásögn hans er þetta lykil­for­senda þess að hann telji að eignar­hlutur hennar hafi í reynd orðið mun stærri en hann hafi áttað sig á við skilnaðinn – og að hann hafi fyrst „sett þetta saman“ eftir að hafa farið í gagnaöflun. Í mála­til­búnaði sínum á lægri dómstigum lýsir maðurinn því að hann hafi ný­lega keypt eða aflað árs­reikninga og fundar­gerða félagsins á vef sem hann líkir við hluta­félaga­skrá. Hann vísar einnig til tölvupóst­sam­skipta þeirra árið 2021 þar sem hann leitaði eftir stað­festingu á skilningi þeirra á til­teknum hlutum og fékk stað­festingu – en hann telur svörin hafa verið villandi og að honum hafi ekki verið greint frá raun­veru­legri stöðu hluta­bréfa og kaupréttar. Hann segir fyrr­verandi eigin­konuna síðan hafa neitað að veita upp­lýsingar um söluna og því hafi hann verið knúinn til máls­höfðunar.