Hæstiréttur vísaði í frá máli fyrr­verandi hjóna sem hafa deilt um meintan kauprétt og hluta­bréfa­eign við fjár­skipti eftir skilnað. Maðurinn taldi að fyrr­verandi eigin­kona hans hefði haldið frá honum upp­lýsingum um verðmæti eigna sem hann sagði geta hafa numið tugum milljarða króna. Málið laut að fjár­skipta­samningi hjónanna sem gerður var við hjú­skapar­slit og stað­festur af sýslu­manni. Fyrr­verandi eigin­maðurinn byggði á því að fyrr­verandi eigin­kona hans hefði með saknæmum og ólög­mætum hætti leynt hann upp­lýsingum um raun­veru­legt verðmæti hluta­bréfa í félagi og jafn­framt til­vist og verðmæti kaupréttar hennar í sama félagi. Hann krafðist þess því að viður­kennd yrði skaða­bóta­skylda hennar vegna þessa. Héraðs­dómur hafði áður vísað málinu frá, en Lands­réttur sneri þeirri niður­stöðu við að mestu leyti og lagði fyrir héraðs­dóm að taka aðal­kröfu mannsins til efnis­með­ferðar. Konan kærði þá niður­stöðu til Hæstaréttar, sem féllst á að málið gæti haft for­dæmis­gildi. Niður­staða Hæstaréttar var sú að þegar hjón hefðu gert með sér fjár­skipta­samning yrðu fjár­skipti þeirra ekki tekin upp að nýju nema að undan­genginni máls­með­ferð til ógildingar samningsins sam­kvæmt 2. mgr. 95. gr. hjú­skapar­laga. Sá laga­rammi stæði því í vegi að fyrr­verandi eigin­maðurinn gæti höfðað al­mennt einkamál og krafist viður­kenningar á skaða­bóta­skyldu vegna meintrar leyndar um verðmæti við skiptin. Í dómi Hæstaréttar segir raunar að honum hafi staðið til boða að höfða mál innan lög­bundins frests og freista þess að fá fjár­skipta­samninginn felldan úr gildi að nokkru eða öllu leyti, teldi hann hann bersýni­lega ósann­gjarnan. Að þeim fresti liðnum kynni honum enn eftir at­vikum að vera fært að reyna að hnekkja samningnum á grund­velli al­mennra reglna fjár­munaréttar, en ekki með þeirri kröfu­gerð sem hér var uppi. Málinu var því vísað frá héraðs­dómi í heild. Fyrr­verandi eigin­maðurinn, eins og Við­skipta­blaðið hefur greint frá, hefur haldið því fram að verðmæti þeirra eigna og réttinda sem um ræddi gætu hafa numið tugum milljarða króna. Deilan á rætur að rekja til fjár­skipta­samnings sem gerður var við lög­skilnað aðilanna í desember 2020, en maðurinn taldi síðar að fyrr­verandi eigin­kona hans hefði ekki upp­lýst hann með fullnægjandi hætti um eignar­hlut sinn og kauprétt í sænsku félagi sem tengdist ís­lenskum rekstri. Sjá einnig Sakar eiginkonuna um að hafa leynt tug­milljarða kauprétti Í mála­til­búnaði hans hafði verið vísað til þess að hluta­bréfa­eignin hefði verið færð á sam­eigin­legu skatt­fram­tali þeirra með skatt­verði upp á um 7,6 milljónir króna. Hann taldi hins vegar að raun­veru­legt verðmæti hennar hefði verið marg­falt hærra, meðal annars vegna þess að félagið hefði síðar verið selt og heildar­virði þess sam­kvæmt gögnum málsins numið um 45 milljörðum króna. Þá byggði hann einnig á því að fyrr­verandi eigin­konan hefði ekki aðeins átt upp­haf­legan hlut heldur einnig kauprétt sem síðar hefði verið nýttur. Sam­kvæmt mála­til­búnaði hans hefðu breytingar á hluta­fé síðan marg­faldað hluta­fjöldann þannig að eignar­hlutur hennar hefði á endanum getað numið hátt í 800 þúsund hlutum þegar félagið var selt. Af því dró hann þá ályktun að verðmæti eignarinnar kynni að hafa hlaupið á tugum milljarða króna. Konan mót­mælti því hins vegar að málið færi til efnis­með­ferðar og byggði meðal annars á því að fjár­skiptum þeirra væri lokið, að sam­komu­lagið hefði verið skýrt og að ef hnekkja ætti fjár­skiptunum yrði að gera það eftir þeim reglum sem hjú­skapar­lög mæla fyrir um. Hæstiréttur tók ekki af­stöðu til þess hvort maðurinn hefði í reynd verið hlunn­farinn við fjár­skiptin eða hvert raun­virði um­ræddra eigna hefði verið. Úr­lausn réttarins laut ein­vörðungu að því réttar­fars­at­riði hvort unnt væri að reka kröfu hans í þeirri mynd sem hún var sett fram. Niður­staðan varð sú að svo væri ekki. Sjá einnig Tug­milljarða deila hjóna um kauprétt til Hæstaréttar