Jóel Þórðarson var í tólf ár á Kolbeinsey ÞH fyrir utan tvær loðnuvertíðar á Dagfara ÞH. Kolbeinseyjan ÞH fór á rækju 1994 og var meðal annars niðri á Flæmingjagrunni þegar hún var seld til Bolungarvíkur 1996Jóel var þá orðinn 2. stýrimaður og leysti af 1. stýrimann og nú tók við flakk á milli kipa. Hann var á togara sem seldur var til Noregs eftir stuttan tíma sem skráður var á Ísafirði. Þá var Húsvíkingur ÞH seldur til Noregs, fyrirtækis sem hét OceanTrawlers sem var í samvinnu við rússneska aðila. Fylgdi Hólmadrangi til Suður-Afríku „Við vorum íslenskir yfirmennirnir á honum og voru veiðarnar helst stundaðar á Flæmingjagrunni eða í Barentshafi. Þarna var ég ráðinn í eitt ár en vistin þar varð ekki lengri en átta mánuðir. Fór ég þá yfir á Hólmadrang sem stýrimaður og afleysingarskipstjóri. Hólmadrangur var seldur eftir þrjá mánuði til Suður-Afríku og var ég einn af þeim sem sigldu honum niður eftir.“ Eldborgin frægur togari Eftir nokkur afleysingarverkefni fór Jóel á Eldborgina, sem þá var í eigu Íslendinga og Eista og veiddi á Flæmingjagrunni. Togarinn, sem áður hét Skutull ÍS, hafði verið hluti af Básafellsútgerðinni sem Guðmundur Kristjánsson keypti sig inn í fyrir vestan. Eldborgin var frægur togari, gamli Baldur EA, sem gerður var að varðskipi í 50 mílna landhelgisdeilunni og síðan Hafþór ÍS, sem danskt herskip tók innan grænlensku línunnar á Dorhnbanka 1988 og færði langleiðina til Grænlands áður en honum var sleppt. Mjög sáttur við hugmyndir Guðmundar „Nú gerist það að Guðmundur leysir skipið aftur til sín og er ég skipstjóri hjá honum 2003 og síðan á Guðmundi í Nesi RE, eftir að togarinn var keyptur til landsins fyrir rúmu ári,“ segir Jóel um leið og hann fylgist grannt með öllum skjám í brúnni. „Ég er mjög sáttur við hugmyndir Guðmundar varðandi útgerð skipsins og þær breytingar sem hann er að gera, eins og það að vera með tvær áhafnir og fækka mönnum í hvorri áhöfn, því þannig fæst betri afkoma á skipið og meiri þénusta fyrir mannskapinn,“ heldur Jóel áfram. Óþarfi að hvíla stálið „Við förum í mánaðar túra og hvílum á milli en skipið stoppar rétt einn dag í landi meðan það er losað, því óþarfi er að hvíla stálið. Við erum að reyna að manna skipið þannig að hver maður nýtist vel á vakt og hefur það reynst vel að vera með 18 menn og er hugmyndin jafnvel sú að fækka þeim niður í 16. Þegar skip eru orðin svona tæknivædd er eðlilegt að þessir hlutir séu samræmdir með tilliti til afkomu allra, og að áhöfnin hafi mannsæmandi laun enda eru þeir á launum í fríinu eftir því hvað hver og einn semur við útgerðina.“ Stöðnun í mönnunarákvæðum „Stöðnun hefur ríkt á þessu sviði á Íslandi í mörg ár og ekki skrítið þótt brotist verði út úr því með einum eða öðrum hætti og þá fara ungu athafnamennirnir fyrir í slíkri vinnu eins og við sjáum á fleiri sviðum í þjóðfélaginu,“ segir Jóel ennfremur. Fiskifréttir 3. júní 2005. „Við höfðum ekkert að gera við 24 karla eins og mönnunarákvæði samninganna sögðu til um. Mannskapurinn var liggjandi á bekkjunum heilu og hálfu túrana enda gengur ekki að allt sé bundið í löngu úrelta samninga aftan úr grárri forneskju. Auðvitað hættu einhverjir vegna óánægju eða óvissu en víst var að Guðmundur gerir ekki skipið út ef hann er beittur þrýstingi til að halda gömlum siðum enda er þá útgerðarmöguleikinn brostinn. Leiðinda stífni hefur verið í kringum samningana lengi og því nauðsynlegt að friður komist á svo menn geti hvílt sig á þessum átökum, horft til framtíðar og skipulagt sig. Verið er að smíða flokkara fyrir vinnsludekkið og einnig er verið að skoða frekari sjálfvirkni, enda eru allir þættir teknir til athugunar, ekki bara mönnunarmál, líkt og gerist hjá fyrirtækjum í landi og öllum finnst eðlilegur hlutur þar.“ Þarf að stokka ráðgjöfina upp „Sláandi eru hins vegar þær fréttir sem nú berast frá Hafrannsóknastofnun, enda er að að verða mat flestra og jafnvel alþingismanna að uppbygging fiskistofnanna hefur gjörsamlega mistekist eftir að núverandi friðunarkerfi var tekið upp,“ segir Jóel sem kveður alla friðun hafa farið út í öfgar. „Ætisfiskurinn er veiddur gegndarlaust eins og loðna og síld, rækja, gulllax og kolmunni í miklu magni. Síðustu árin hefur loðnukvótinn ekki náðst og það hefur sýnt sig að flottrollsveiðarnar eru stórvarasamar. Flotkvíaeldið er sennilega að sýna ástandið í hnotskurn. Þar þyngist fiskurinn um mörg hundruð prósent á stuttum tíma meðan villtur fiskur er ætislaus og því hungraður og vannærðum um allan sjó,“ segir Jóel og bætir við að það þyrfti að stokka fiskveiðiráðgjöfina rækilega upp og leyfa nýjum sjónarmiðum að komast að.