Sá sem þetta mælir heitir Henry Jarnskor og er hann búsettur í smábænum Strendir skammt frá Götu á Austurey. Henry var sjómaður á íslenskum skipum á árunum 1954 til 1958 en á Íslandi gekk hann alltaf undir nafninu Henry Jögvansson. Henry var ráðinn á togara Bæjarútgerðar Reykjavíkur, Pétur Halldórsson, en hann fór þó fljótlega yfir á togarann Skúla Magnússon sem einnig var í eigu Bæjarútgerðarinnar. Vinnutíminn mótaði Íslendingana „Við vorum að veiðum á Íslandsmiðum á Pétri Halldórssyni en skipstjórinn, sem ég man ekki hvað hét, var hins vegar að fara yfir á Skúla Magnússon og ég fylgdi honum. Við vorum að veiðum á Grænlandsmiðum þá um sumarið. Það voru margir Færeyingar í höfninni á Pétri en heldur færri á Skúla,“ segir Henry en hann byrjaði til sjós á færeyska togaranum Þrándi í Götu árið 1949. Hann hafði því töluverða reynslu þegar hann kom til Íslands og hann segir að samanburðurinn hafi allur verið Íslendingum í hag. „Við Færeyingarnir vorum á allt öðrum hraða“ Fiskifréttir 30. maí 1997. „Það voru mikil umskipti að koma til Íslands. Skipin voru stærri og betri en við áttum að venjast, launin voru miklu hærri og vinnutíminn var betri. Í Færeyjum tíðkaðist að vinna í 12 tíma í lotu en síðan var frí í sex tíma og þá notuðu menn til að borða og sofa. Á íslensku skipunum var unnið í sex tíma og síðan varfrívakt í aðra sex. Þetta var miklu skynsamlegri vinnutími. Það var greinilegt að vinnutíminn hafði mótað Íslendingana. Þeir gátu afkastað mjög miklu á skömmum tíma en við Færeyingarnir vorum á allt öðrum hraða. Við vorum búnir að stilla okkur inn á 12 tímana og það hefði enginn haldið þá út á íslenskum vinnuhraða,“ segir Henry og hlær. Bara einn leiðinlegur Íslendingur Líkt og aðrir viðmælendur Fiskifrétta í þessari Færeyjaferð þá gerir Henry gott fæði og alla mjólkina um borð í íslensku skipunum að umtalsefni. Henry minnist líka allra Íslendinganna sem hann vann með. „Þeir skiptu hundruðum og af þeim var bara einn sem var leiðinlegur við mig. Hitt voru öndvegismenn sem ég bið kærlega að heilsa.“ Árið 1955 fór Henry yfir á togarann Þorstein Ingólfsson sem var í eigu Bæjarútgerðar Reykjavíkur. Skipstjórinn var Þórður Hermannsson en í áhöfninni var líka Gísli Jón, bróðir hans, sem nú er oftast kenndur við Ögurvík. Hermannssynir voru ótrúlegir dugnaðarforkar Gamla fréttin 30 maí 1997 Íslendingar áhöfn „Við vorum á „saltfiskveiðum“ við Grænland og aflabrögðin voru ævintýri líkust. Við fylltum togarann, sem tók 440 tonn af saltfiski, á aðeins 22 dögum. Það gat enginn leikið eftir okkur. Þeir Hermannssynir voru ótrúlegir og ég gleymi aldrei dugnaðinum í þeim. Það voru menn sem kunnu að vinna. Ég kynntist líka Sverri bróður þeirra og það var sami dugnaðurinn í honum. Ég var eini Færeyingurinn í áhöfn Þorsteins Ingólfssonar og ég hef ekki verið með betri mönnum til sjós. Mér er það sérstaklega eftirminnilegt að loftskeytamaðurinn okkar var ung stúlka sem kölluð var Dísa. Ég held að hún hafi heitið Hjördís en það var mjög óvenjulegt að konur væru til sjós á þessum árum,“ segir Henry. Að sögn Henrys voru veiðiferðirnar til Grænlands ákaflega vel heppnaðar. Þeir hafi fengið gott verð í öllum ferðunum og aflabrögðin hafi verið frábær. Henry var lengst af í Reykjavík á Íslandsárum sínum en hann var einnig um tíma í Vestmannaeyjum. „Ég var þar á litlum báti sem hét Sæfari. Við vorum í dagróðrum og það var algjörlega nýtt fyrir mér. Ég svaf við bryggju hverja einustu nótt. Á færeysku togurunum gátu Grænlandstúrarnir tekið allt að sex mánuði og það var því mikill munur á þessu tvennu.“ Ástin komst í spilið Ástin kom í veg fyrir aðra Íslandsför. Þegar Henry fór heim til Færeyja haustið 1958 var hann staðráðinn í að koma aftur til Íslands en hann segir að ástin hafi orðið til þess að hann hætti við frekari áform um Íslandsdvöl. „Á meðan ég var heima í Götu þá plataði mig einhver til þess að ráða mig á nýjan línubát og það hefði ég betur aldrei gert. Hins vegar trúlofaði ég mig um svipað leyti og eftir það minnkaði áhuginn á því að dvelja lengi frá heimahögunum,“ segir Henry en hann segist síðar hafa unnið á bæði norskum og þýskum togurum auk þess sem hann reri á færeyskum togurum og línuskipum á Færeyjamiðum og í Barentshafi. „Sjómenn frá þessum þjóðum standast Íslendingum ekki snúning,“ segir Henry Jarnskor Jögvansson.