Þegar Daði Már Kristó­fers­son fjár­málaráðherra sagði í lok janúar að hann sæi ekki fyrir sér frekari skatta­hækkanir voru það skýr skila­boð til markaðarins um þá stefnu sem stjórn­völd hygðust fylgja í ríkis­fjár­málum. Fáeinum vikum síðar kynnti sami ráðherra fjár­málaáætlun næstu fjögurra ára þar sem boðuð var aukin skatt­heimta á fjár­mála­fyrir­tæki. Þar var hins vegar hvorki til­greint hvaða skatt ætti að hækka, hvernig það yrði gert né hvaða félög myndu bera byrðina. Það eitt vekur spurningar um fyrir­sjáan­leika í stefnumótun stjórn­valda. Óvissan jókst þegar Þórður Snær Júlíus­son, fram­kvæmda­stjóri þing­flokks Sam­fylkingarinnar, birti verðmótandi inn­herja­upp­lýsingar og full­yrti í greinar­skrifum að um­ræddur banka­skattur ætti að skila sex milljörðum króna í ríkis­sjóð. Þórður lét þau orð falla að „loksins“ yrði skattur á banka hækkaður á ný, þrátt fyrir að ís­lensk fjár­mála­fyrir­tæki beri nú þegar þrjá sértæka skatta á skuldir, laun og hagnað. Þórður Snær hélt því einnig fram að þegar banka­skatturinn var lækkaður á sínum tíma hefði það ekki skilað sér í lægri vaxta­mun og að bankarnir hefðu þess í stað „stungið“ skattalækkuninni „í vasann“. Hið rétta er að vaxta­munur var að meðaltali 3,2% frá 2015 til 2023, þegar banka­skatturinn var 0,376%, en fór undir 2% í ágúst 2023 þegar skatturinn lækkaði og hefur haldist á þeim slóðum síðan. Fjár­málaráðu­neytið þurfti í kjölfarið, að höfðu samráði við Kaup­höll Ís­lands, að birta leiðréttingu þar sem tekið var fram að hug­myndir um viðbótar­skatt­heimtu væru enn á hug­mynda­stigi og biðu út­færslu og samþykkis. Ráðu­neytið þurfti þannig að stíga inn vegna um­mæla ríkis­stjórnar­liða um verðmótandi upp­lýsingar á markaði. Á litlum og grunnum markaði eru mis­vísandi skila­boð af þessu tagi eru ekki aðeins pólitískt óþægi­leg heldur veikja þau traust og verða hluti af þeirri áhættu sem fjár­festar þurfa að meta. Gunnar Bald­vins­son, fram­kvæmda­stjóri Al­menna líf­eyris­sjóðsins, benti á þetta í fyrra þegar hann sagði að hátta­lag stjórn­valda gæti knúið fjár­festa til að endur­meta áhættu­mat sitt á Ís­landi. Þegar stjórn­völd tala með ósamræmdum hætti um skatta­stefnu og þegar verðmótandi upp­lýsingar um skráð félög eru leiðréttar eftir á breytist um­hverfið fyrir bæði inn­lenda og er­lenda fjár­festa. Pólitísk áhætta verður þá raun­veru­legur þáttur í verðmati markaðarins. Þessi frétt er hluti af lengri greiningu Viðskiptablaðsins á sköttum á fjármálafyrirtæki. Áskrifendur geta lesið fréttina í heild sinni hér.