Ríkis­skulda­bréf í Evrópu hækkuðu veru­lega í dag eftir að markaðsaðilar drógu úr væntingum um frekari vaxta­hækkanir í Bret­landi og á evru­svæðinu. Þar vó þungt lækkun olíu­verðs í kjölfar tíma­bundins vopna­hlés í Miðaustur­löndum, sem dró úr ótta við nýtt verðbólgu­skot af völdum orku­verðs. Samkvæmt Financial Times stefna ríkisskuldabréf í Bretlandi og á evrusvæðinu í að eiga sinn sterkasta dag frá árinu 2023. Olíu­verð féll eftir að Bandaríkin og Íran náðu sam­komu­lagi í gærkvöldi um tveggja vikna vopna­hlé, sem fól meðal annars í sér að Hor­mússund yrði opnað á ný fyrir skipa­um­ferð. Verð á Brent-hráolíu lækkaði um 13% og fór niður í um 95 dali á tunnu á mið­viku­dag, sem var lægsta staða þess í nær mánuð. Sú þróun varð til þess að fjár­festar endur­mátu væntingar sínar um vaxta­feril seðla­banka. Á miðviku­dags­morgun höfðu markaðir tekið út eina 25 punkta vaxta­hækkun sem dró úr væntingum um næstu skref Eng­lands­banka og Seðla­banka Evrópu. Lægra olíu­verð róaði markaði sem höfðu óttast að átökin í Miðaustur­löndum myndu leiða til al­var­legs verðbólgu­skots á heims­vísu. Neil Shearing, aðal­hag­fræðingur hjá Capi­tal Economics, segir við FT að ef orku­verð haldist stöðugt og hag­vöxtur reynist sterkari en áður var óttast séu litlar líkur á að seðla­bankar fari í þá aðhalds­stefnu sem markaðir höfðu áður verðlagt. Á evru­svæðinu gera markaðir nú ráð fyrir tveimur fjórðungs­punkta vaxta­hækkunum á þessu ári, sam­kvæmt verðlagningu á vaxta­skipta­markaði, en á þriðju­dag höfðu þeir gert ráð fyrir þremur hækkunum frá Seðla­banka Evrópu. Fyrsta hækkunin er nú talin lík­leg í júní. Í Bret­landi hafa væntingar einnig færst niður. Markaðir gera nú aðeins ráð fyrir einni vaxta­hækkun frá Eng­lands­banka á þessu ári, saman­borið við tvær hækkanir sem voru verðlagðar daginn áður. Fjár­festar vænta þess nú að fyrsta hækkunin komi í septem­ber, en á þriðju­dag höfðu þeir horft til júnífundar bankans. Sjá einnig Olíuverð lækkað um 14% í dag Breyttar vaxta­væntingar leiddu til kröftugrar hækkunar á skulda­bréfa­markaði og lækkunar á ávöxtunar­kröfu. Styttri skuldabréf, sem eru sér­stak­lega ná­tengd væntingum um stýri­vexti, leiddu hækkunina. Þessi bréf höfðu áður orðið fyrir mestum þrýstingi í upp­hafi átaka, þegar fjár­festar drógu úr væntingum um vaxtalækkanir og fóru þess í stað að verð­leggja harðari peninga­stefnu, einkum í hag­kerfum eins og Bret­landi og á evru­svæðinu sem eru háð inn­fluttri orku Ávöxtunar­krafa tveggja ára breskra ríkis­skulda­bréfa lækkaði um 0,24 pró­sentu­stig í 4,17 pró­sent á miðviku­dags­morgun, á meðan krafa á sam­bæri­legum þýskum skulda­bréfum féll jafn mikið í 2,49 pró­sent. Þetta voru mestu eins dags hreyfingar á þessum mörkuðum í meira en þrjú ár. Lengri skulda­bréf hækkuðu einnig veru­lega. Ávöxtunar­krafa tíu ára breskra ríkis­skulda­bréfa lækkaði um 0,21 pró­sentu­stig í 4,7 pró­sent, á meðan krafa á tíu ára þýskum skulda­bréfum féll um 0,16 pró­sentu­stig í 2,92 pró­sent. Bandarísk ríkis­skulda­bréf tóku sömu­leiðis við sér og ávöxtunar­krafa tíu ára bandarískra ríkis­skulda­bréfa lækkaði um 0,11 pró­sentu­stig í 4,24 pró­sent. Altaf Kassam, fjár­festinga­stjóri Evrópu hjá Sta­te Street Invest­ment Mana­gement, sagði við FT að vopna­hléið hefði tíma­bundið tekið út veru­legt alþjóðapólitískt áhættuálag, einkum af olíu­verði, og þar með bætt jafn­vægið milli hag­vaxtar og verðbólgu. Hann benti þó jafn­framt á að vopna­hléið væri bæði tíma­bundið og brot­hætt. Markaðir þyrftu því frekari vís­bendingar um viðvarandi orkuflæði og pólitíska eftir­fylgni áður en hægt væri að líta á þessa endur­verðlagningu sem varan­leg þátta­skil. FT bendir jafn­framt á að skulda­bréfa­markaðir eigi enn tals­vert í land með að vinna upp það tap sem varð frá upp­hafi stríðsins. Áður en átökin hófust höfðu fjár­festar gert ráð fyrir tveimur fjórðungs­punkta vaxtalækkunum frá Eng­lands­banka, á meðan væntingar um Evrópska seðla­bankann miðuðust við óbreytta vexti. Mohit Kumar, aðal­hag­fræðingur Jef­feries í Evrópu, sagði við blaðið að jafn­vel þótt Hor­mússund opnist að nýju gæti tekið mánuði fyrir orku­fram­boð að komast aftur í eðli­legt horf. Af þeirri ástæðu væri Evrópa verr sett en Bandaríkin í þjóðhags­legu til­liti vegna meiri háðar á inn­fluttri orku.