Rio Tinto tapaði fyrir páska dómsmáli sínu gegn íslenska ríkinu þar sem tekist var á um skattgreiðslur fyrirtækisins vegna áranna 2014 til 2016. Skatturinn lagði viðbótarskatt á fyrirtækið 2019 þar sem hann taldi ekki sýnt fram á að greiðslur til móðurfélags þess upp á rúma 2,3 milljarða ættu í raun að dragast frá skatti hér á landi. Þá ákvörðun staðfesti yfirskattanefnd ári síðar. Sama gerði skatturinn síðar með greiðslur upp á rúma 2,5 milljarða króna vegna áranna 2017 og 2018. Samtals námu greiðslurnar sem Rio Tinto ætti að vera frádráttarbærar frá skatti, en Skatturinn ekki, tæplega 4,9 milljörðum króna. Greiðslurnar námu 2,2 prósentum af brúttótekjum af sölu á áli til móðurfélagsins vegna aðkeyptrar tækniþjónustu. Fyrirtækið og Skattinn greindi á um hvernig greiðslurnar hefðu verið metnar og hvort sú verðlagning uppfyllti skyldur um greiðslur innan fyrirtækjasamsteypa sem draga má frá skatti. Yfirvöld sögðu að armslengdarsjónarmið yrðu að gilda, að meta þyrfti verðlagningu þjónustunnar með hliðsjón af því hvernig henni væri háttað ef viðskiptin væru milli ótengdra fyrirtækja. Íslensk skattayfirvöld töldu Rio Tinto ekki hafa sýnt fram á raunverulegan kostnað að baki greiðslum til móðurfélagsins. Dómari tók undir það og sagði að efni þeirra gagna sem fyrirtækið hefði lagt fram væri rýrt og ekkert uppgefið um kostnaðarverð. Þar kæmi heldur ekkert fram um umfang þjónustunnar eða einstaka þjónustuþætti sem greitt væri fyrir. Dómari sagði að skjölin uppfylltu heldur ekki ákvæði um upplýsingar sem þyrftu að liggja fyrir í slíkum skjölunarskýrslum. Rio Tinto þótti því ekki hafa axlað sönnunarbyrði sína um verðlagningu og skilmála í viðskiptum. Starfsmenn Rio Tinto lýstu því fyrir dómi að þeir hefðu verið í samskiptum við starfsmenn móðurfélagsins og annarra félaga innan sömu samsteypu í tengslum við starfsemina. Dómarinn sagði þann vitnisburð þó gagnslausan þegar kæmi að því að ákvarða verð fyrir þjónustuna. Dómarinn sagði að svo virtist sem fyrirtækið greiddi móðurfélagi sínu þóknun eftir föstu hlutfalli af sölu samkvæmt aðstoðarsamningum en ekki eftir samanburðargreiningu á því hvað væri greitt fyrir sambærilega þjónustu í viðskiptum milli ótengdra aðila. Lögmenn Rio Tinto vísuðu til lagasetningar frá 1966 sem vegna samnings Swiss Aluminium Ltd. og íslenskra stjórnvalda um byggingu álversins í Straumsvík. Þar hafi verið samið um verð í viðskiptum starfseminnar á Íslandi við móðurfélagið í Sviss. Dómari vísaði þessu á bug og sagði að með lagasetningu 2007 hefðu verið lögfestar breytingar, samkvæmt samningi íslenskra stjórnvalda og Alcan Holding Switzerland, sem þá var orðinn eigandi álversins. Því ættu lögin frá 1966 ekki lengur við. Rio Tinto vildi líka fá úrskurðina ógilta vegna formgalla þar sem forsvarsmenn fyrirtækisins töldu að rannsókn skattsins hefði verið stórlega ábótavant, að leiðbeiningarskyldu skattsins hefði ekki verið sinnt og andmælaréttur fyrirtækisins ekki virtur. Þessu vísaði dómari á bug og sagði mikil samskipti hafa verið milli fyrirtækisins og skattsins og að Rio Tinto hefði fengið nægjanlegt svigrúm til að uppfylla skjölunarskyldu sína, sem það hefði enn ekki gert. Uppfært: Rio Tinto hefur ákveðið að áfrýja dóminum til Landsréttar og segir mikilvægt að fá endanleg úrskurð á lagalegri óvissu sem ríki um málið. Leiðrétt: Upphaflega sagði að 2,3 milljarða skattur hefði verið lagður á fyrirtækið. Hið rétta er að felldar voru úr gildi frádráttarbærar greiðslur upp á tæpa 4,9 milljarða sem dragast því ekki frá sköttum fyrirtækisins.