Viðbrögð skulda­bréfa­fjár­festa voru nær engin eftir að ríkis­stjórnin kynnti tíma­bundna lækkun virðis­auka­skatts á elds­neyti og tvær aðrar að­gerðir undir for­merkjum „verðlækkunar­sumars“. Það má lesa úr markaðshreyfingum á skuldabréfamarkaði en þær sýna skýrt að fáir telja nýjar að­gerðir ríkis­stjórnarinnar lík­legar til að breyta verðbólgu­horfum að ráði. Ef þróun verðbólguálags á skulda­bréfa­markaði er skoðuð dagana 9. og 10. apríl eru hreyfingar nær engar þrátt fyrir að stjórn­völd hafi kynnt sér­stakar að­gerðir til að draga úr verðbólgu. Til dæmis stóð meðalálag á sjö ára bréfum nánast í stað og fór úr 4,05% í 4,04%, á átta ára bréfum lækkaði það úr 4,00% í 3,99% og á níu ára bréfum var breytingin engin, þar sem meðalálagið var 3,97% báða dagana. Á tíu ára bréfum var meðalálagið óbreytt í 3,94%, þótt ávöxtunar­krafan á einstökum bréfum hafi hreyfst um eitt punkta­brot, en ávöxtunar­krafan á verð­tryggðu og óverð­tryggðu bréfunum hreyfðist þar vart. Peningastefnunefnd horfir meðal annars til verðbólguálags við vaxtaákvarðanir, enda endurspeglar það verðbólguvæntingar markaðarins fram í tímann. Þegar álagið hreyfist lítið bendir það að jafnaði til þess að væntingar um verðbólgu og vaxtastig hafi lítið breyst. Ríkis­stjórnin kynnti fyrir helgi þrjár tíma­bundnar efna­hags­að­gerðir. Þar bar hæst að virðis­auka­skattur á elds­neyti á dælu verður lækkaður úr 24% í 11% frá 1. maí til 31. ágúst. Jafn­framt var boðað tíma­bundið lagaákvæði sem á að tryggja að verðlækkunin skili sér að fullu til neyt­enda, undir eftir­liti Sam­keppnis­eftir­litsins, auk þess sem verðlags­eftir­lit ASÍ verður styrkt sér­stak­lega í sumar. Þriðja að­gerðin er 500 milljóna króna átak til að fjölga hleðslu­stöðvum um land allt. Þótt að­gerðirnar hafi verið kynntar sem inn­legg í baráttuna við verðbólgu benda markaðs­gögn til þess að fjár­festar hafi metið áhrifin sem tak­mörkuð og lík­lega tíma­bundin. Þetta skiptir máli vegna þess að verðbólguálag endur­speglar í grófum dráttum þá verðbólgu sem skulda­bréfa­markaðurinn verð­leggur inn í vaxtakröfuna. Þegar munurinn milli ávöxtunar­kröfu óverð­tryggðra og verð­tryggðra ríkis­bréfa breytist lítið bendir það yfir­leitt til þess að væntingar fjár­festa um verðbólgu hafi ekki tekið teljandi breytingum. Viðbrögðin virðast hafa verið helst á mjög stutta endanum en þó aðeins lítil en þau viðbrögð eru þó í samræmi við þá þróun sem hefur verið frá síðustu vaxtaákvörðun Seðla­bankans. Daginn sem að­gerðirnar voru kynntar virðist hins vegar ekki hafa orðið nein af­gerandi ný til­færsla sem bendir til þess að markaðurinn hafi talið stjórn­völd hafa náð að hnika verðbólgu­væntingum með af­gerandi hætti. Sú niður­staða kemur ekki endi­lega á óvart. Lækkun virðis­auka­skatts á elds­neyti getur vissu­lega haft bein áhrif til lækkunar á mældri verðbólgu á meðan hún gildir, en markaðurinn virðist hafa litið svo á að þar sé um af­markað og tíma­bundið úrræði að ræða fremur en að­gerð sem breyti undir­liggjandi verðbólguþrýstingi til lengri tíma.