Verðbólguálag á skulda­bréfa­markaði hækkaði í gær í kjölfar þess að verðbólga mældist tals­vert yfir spám. Hækkunin kemur ofan á þróun sem var þegar farin að sjást fyrr í mánuðinum, þegar álagið hafði tekið að hækka á langa endanum þótt það væri heldur mýkra á styttri hluta kúrfunnar. Nú hefur hins vegar bætt í og jókst álagið á bæði stutta og langa endanum og virðist sem skulda­bréfa­markaðurinn sé að senda peninga­stefnu­nefnd Seðla­bankans fremur skýr skila­boð. Verðbólguálag er munurinn á ávöxtunar­kröfu óverð­tryggðra og verð­tryggðra skulda­bréfa með sam­bæri­legan líftíma. Þar sem óverð­tryggð bréf bæta fjár­festum ekki sjálf­krafa upp verðbólgu með vísitölu­bótum á meðan verð­tryggð bréf gera það, má sjá álagið sem það „verð“ sem markaðurinn krefst fyrir að taka á sig verðbólguáhættu. Þegar álagið hækkar er markaðurinn í reynd að verð­leggja meiri verðbólgu til framtíðar eða meiri óvissu um verðbólgu. Hvað styttri endann varðar þá hækkaði ávöxtunar­krafan á RIKB 27, sem er stutt óverð­tryggt ríkis­bréf með gjald­daga í apríl 2027, tölu­vert í gær, stendur nú í 7,16%, eftir 4 punkta hækkun til viðbótar í morgun. Sjá einnig Skulda­bréfa­fjár­festar veðja á færri vaxtalækkanir Eins og Við­skipta­blaðið greindi frá í gær hækkuðu kröfurnar á óverð­tryggðum ríkis­bréfum tölu­vert í gær, bæði á styttri og lengri endanum, en þegar verðbólga reynist hærri en vænst var er oft viðbragð á markaði að ávöxtunar­krafa á óverð­tryggðum bréfum hækki, sem þýðir um leið að verð bréfanna lækkar. Álagið á langa endanum um 4% Veltan benti jafn­framt til þess að þetta hafi ekki aðeins verið einstök til­fallandi við­skipti heldur breiðari endur­verðlagning á markaði. Þegar markaðurinn er skoðaður í heild er álag orðið sýni­legra en í byrjun mánaðarins, ekki síst á 3–6 ára hluta kúrfunnar þar sem það hefur færst upp í kringum 4,0–4,3%. Það sem vekur hvað mesta at­hygli er að langtímaálagið er einnig að ýtast upp á við. Þegar bréf með 8–10 ára eru skoðuð er álagið núna nálægt 4,0% en það var í kringum 3,85–3,9% í byrjun febrúar. Þessi hreyfing á langa endanum er ákveðið viðvörunar­ljós, enda er um að ræða eins konar mæli­kvarða á að langtíma­væntingar verðbólgu­væntinga séu að færast til. Þegar slíkt gerist er það jafnan túlkað sem merki um að markaðurinn sé að verða varfærnari með verðbólgu­horfur til lengri tíma og að trúin á að verðbólga festist aftur nálægt mark­miði sé ekki jafn sterk og áður. Þróun verðbólguálagsins til lengri tíma vekur óhjákvæmi­lega upp spurningu um hvort peninga­stefnu­nefnd Seðla­bankans þurfi að taka harðari­val­kostit al­var­legar til skoðunar og mögu­lega hækka vexti í marsmánuði. Hækkun á löngum endanum er í eðli sínu viðvörun um að markaðurinn sé að verð­leggja meiri verðbólguáhættu til framtíðar. Ef slíkt festist getur það gert baráttuna við verðbólgu erfiðari, því þá er vandinn ekki lengur ein­göngu skammtíma­vandi heldur snýr að því að væntingar markaðarins séu að færa sig. Þetta þýðir ekki að vaxta­hækkun sé yfir­vofandi en það er afar lík­legt að peninga­stefnu­nefndin muni ræða mögu­leikann á sínum fundi. Seðla­bankinn hefur ítrekað lagt áherslu á að stýri­vextir verði mótaðir af þróun verðbólgu og verðbólgu­væntingum en jafn­framt af því hvernig fjár­mála­leg skil­yrði og raun­hag­kerfið þola aðhald. Vaxtalækkun nóvember­mánaðar var til að mynda að ein­hverju leyti viðbragð við vaxta­málunum í Hæstarétti, fram­leiðslu­stöðvun í ál­verinu á Grundar­tanga og gjaldþroti Play. En þegar bæði verðbólguálag og kröfur á óverð­tryggðum bréfum færa sig upp á sama tíma þrengist svigrúmið til frekari slökunar og það eykur líkur á að bankinn þurfi að sýna fastari tök, að minnsta kosti í orða­lagi og áherslum, til að ýta væntingum niður á við á ný.