Bret­land, Frakk­land og Ítalía hafa orðið verst úti á evrópskum skulda­bréfa­markaði eftir að stríðið í Miðaustur­löndum hófst í lok febrúar. Sam­kvæmt um­fjöllun Financial Times hafa fjár­festar krafist hærri ávöxtunar af skulda­bréfum ríkjanna þriggja en flestra annarra stórra evrópskra ríkja, sem endur­speglar vaxandi áhyggjur af ríkis­fjár­málum þeirra á tímum hækkandi orku­verðs og aukins út­gjaldaþrýstings. FT tekur saman þessi þrjú löng með nýrri skammstöfun, Bifs, sem stendur fyrir Bret­land, Ítalíu og Frakk­land. Þar er vísað til hins gamla marks­heitis PI­IGS, sem notað var á tímum evrópsku skulda­kreppunnar um Portúgal, Ír­land, Ítalíu, Grikk­land og Spán. Ríkin fimm þóttu þá standa veikast fjár­hags­lega, með háar skuldir, brot­hætt banka­kerfi eða mikinn halla á ríkis­sjóði. Hug­takið festist í sessi á mörkuðum vegna þess að það var eftir­minni­legt en þótti jafn­framt niðrandi þar sem það myndaði enska orðið pigs, eða svín. Nú er FT að draga fram að markaðurinn horfi í auknum mæli á Bret­land, Frakk­land og Ítalíu sem nýju vand­ræðaríkin á evrópskum skulda­bréfa­markaði. Ávöxtunar­krafa tíu ára ríkis­skulda­bréfa í Bret­landi og á Ítalíu hefur hækkað um að minnsta kosti hálft pró­sentu­stig frá því átökin hófust, en í Frakk­landi um 0,45 pró­sentu­stig. Til saman­burðar hefur hækkunin á sam­bæri­legum þýskum skulda­bréfum verið minni. Slík þróun þýðir að markaðurinn metur skulda­bréf þessara ríkja áhættu­samari en áður og að láns­fé verður dýrara. Áhyggjurnar lúta einkum að því að lang­varandi hækkun olíu- og gas­verðs muni bæði halda verðbólgu hærri og neyða ríki til aukinna út­gjalda, meðal annars vegna varnar­mála og orkuöryggis. Bret­land, Frakk­land og Ítalía þykja standa verr að vígi en önnur stór evrópsk ríki til að mæta slíkum út­gjöldum án þess að þrýsta enn frekar á skulda­byrði og vaxta­kostnað. Þetta hefur birst með skýrum hætti í Bret­landi. Þar seldi ríkið ný­lega tíu ára skulda­bréf fyrir 15 milljarða punda og þurfti að greiða rúm­lega 4,9 pró­senta ávöxtun, sem FT segir hæstu ávöxtun í slíkri út­gáfu frá árinu 2008. Það undir­strikar hversu mikið hefur breyst á skömmum tíma á breskum lána­markaði. Ítalía hefur lengi verið áhyggju­efni fyrir skulda­bréfa­fjár­festa vegna mikillar skuldasöfnunar, en Frakk­land hefur í vaxandi mæli færst nær þeim hópi. Mikill halli á ríkis­sjóði og pólitísk óvissa hafa þrýst frönskum lánskjörum upp, þannig að Frakk­land er síður en áður talið standa með sterkustu kjarnaríkjum Evrópu. Í Bret­landi bætist svo við að markaðurinn hefur ekki gleymt bresku skulda­bréfa­kreppunni árið 2022 og áfram eru uppi áhyggjur af pólitískri óvissu. At­hygli vekur einnig að fylgni milli ávöxtunar­kröfu á breskum og ítölskum ríkis­skulda­bréfum hefur aukist mjög í stríðinu. Það bendir til þess að fjár­festar séu í auknum mæli farnir að líta á ríkin tvö sem svipuð áhættu­til­vik, þrátt fyrir að Bret­land standi utan evru­svæðisins og Ítalía innan þess. Frakk­land virðist þó hafa staðið þetta áfall nokkuð betur af sér en Bret­land og Ítalía. Sam­kvæmt FT gæti það þó skýrst af því að frönsk skulda­bréf höfðu þegar veikst meira en önnur evrópsk skulda­bréf á undan­förnum árum. Bret­land og Ítalía hafi því ein­fald­lega haft meira svigrúm til að versna þegar nýtt álag skall á. Heildar­myndin er sú að fjár­festar eru farnir að draga Bret­land, Frakk­land og Ítalíu saman sem þau stór­veldi Evrópu sem standi veikust gagn­vart nýju vaxta- og orkuá­falli. Það þýðir ekki að yfir­vofandi sé skulda­kreppa í sama skilningi og þegar PI­IGS-ríkin voru í brenni­depli eftir fjár­mála­hrunið. En það sýnir að markaðurinn telur þessi þrjú ríki standa verr að vígi en önnur stór ríki álfunnar þegar kemur að því að fjár­magna aukin út­gjöld á tímum þrálátrar verðbólgu, hárrar skuld­setningar og pólitískrar óvissu.