Bene­dikt S. Bene­dikts­son, fram­kvæmda­stjóri SVÞ – Sam­taka verslunar og þjónustu, gerir al­var­legar at­huga­semdir við undir­búning frum­varps um tíma­bundna lækkun virðis­auka­skatts á elds­neyti. Í grein sem birtist á Vísi segir Bene­dikt að málið veki spurningar um hvort löggjafinn hafi nægi­lega skýrt kveðið á um tak­markanir á at­vinnu­frelsi elds­neytis­sala, eins og stjórnar­skráin geri kröfu um. Frum­varpið gerir ráð fyrir að virðis­auka­skattur á elds­neyti lækki tíma­bundið úr 24% í 11% í sumar. Jafn­framt er gert ráð fyrir að Sam­keppnis­eftir­litið fylgist með því að lækkunin skili sér í útsölu­verði til neyt­enda. Bene­dikt bendir á að við þing­lega með­ferð málsins hafi komið fram ábendingar um að ríkis­skatt­stjóri hafi þegar eftir­lit með því að rétt skatt­hlut­fall sé lagt á vörur. Því væri óþarft að fela Sam­keppnis­eftir­litinu slíkt hlut­verk. Hann segir meiri­hluta efna­hags- og við­skipta­nefndar hafa brugðist við með því að vísa til 75. greinar stjórnar­skrárinnar um at­vinnu­frelsi og að tak­markanir á því þurfi að byggjast á skýrri laga­heimild. Þá þurfi löggjafinn sjálfur að mæla fyrir um megin­reglur, tak­mörk og um­fang þeirrar réttinda­skerðingar sem talin sé nauð­syn­leg. Bene­dikt telur hins vegar að frum­varpið svari ekki þessum kröfum með fullnægjandi hætti. „Hvergi er þess getið hverju álagning sölu­aðila má nema en þó á hún ekki að leiða til taps­rekstrar,“ skrifar Bene­dikt. Segir álagningu ekki nefnda í laga­texta Bene­dikt setur fram þrjár spurningar sem hann segir endur­spegla at­huga­semdir meiri­hlutans sjálfs um stjórnar­skrár­vernd at­vinnu­frelsis. Í fyrsta lagi spyr hann hvort löggjafinn hafi ákveðið tak­markanir á at­vinnu­frelsi með skýrri laga­heimild þegar aðeins sé fjallað um óbreytta álagningu í nefndaráliti en ekki í laga­textanum sjálfum. „Í laga­textanum verður álagning ekki nefnd frekar en nokkuð annað en lækkun skatt­hlut­falls og breyting á útsölu­verði af þeim sökum,“ skrifar hann. Í öðru lagi spyr Bene­dikt hvort löggjafinn hafi ákveðið nægi­lega skýrar megin­reglur um tak­mörk og um­fang skerðingarinnar. Hann bendir á að eftir­lit Sam­keppnis­eftir­litsins með álagningu, beiting stjórn­valds­sekta og heimild ráðherra til að setja reglu­gerð virðist fyrst og fremst út­skýrð í nefndaráliti en ekki í sjálfum laga­textanum. Í þriðja lagi spyr hann hvort verið sé að fela fram­kvæmdar­valdinu of víðtækt vald til að ákveða hvað teljist ásættan­leg álagning. „Sam­keppnis­eftir­litið telst til hand­hafa fram­kvæmdar­valds og það virðist gert ráð fyrir að stofnunin ákveði án lög­bundinna viðmiða hvað hún telur ásættan­legt þegar að álagningu kemur,“ skrifar Bene­dikt. „Brandari sem þarf að út­skýra“ Bene­dikt setur greinina upp með háðsá­deilu og vísar til þess að á meðan hlátur hafi hljómað í þing­sal hafi þing­nefnd af­greitt mál sem veki al­var­legar spurningar um undir­búning laga­setningar. Hann kallar um­fjöllun nefndarinnar „brandara sem þarf að út­skýra“ og segir spurningarnar snúast um það hvort frum­varpið upp­fylli þær kröfur sem meiri­hlutinn sjálfur lýsir í nefndaráliti sínu. Kjarni gagn­rýninnar er að með frum­varpinu sé Sam­keppnis­eftir­litinu ætlað að tryggja að skattalækkun skili sér til neyt­enda, en án þess að lögin segi skýrt til um hvaða álagning elds­neytis­sala sé heimil eða hvenær hún verði talin ólög­mæt. Niður­staða Bene­dikts er að frum­varpið kunni að fela í sér óskýra íhlutun í verðlagningu og at­vinnu­frelsi, þar sem eftir­lits­stofnun verði falið að meta álagningu án skýrra lög­bundinna viðmiða.