Þriðjungur þeirra sem eru beittir ofbeldi í æsku segir ekki frá fyrr en eftir 10 ár eða meira. Þetta sýna rannsóknir Bryndísar Bjarkar Ásgeirsdóttur, prófessors í sálfræði og stofnanda þekkingarseturs áfalla við sálfræðisvið Háskólans í Reykjavík. Rannsóknir hennar hafa sér í lagi beinst að áhrifum áfalla og streitu, svo sem kynferðislegu ofbeldi og heimilisofbeldi, og áhrifum þess á tilfinninga- og hegðunarvandamál síðar meir. Hræðileg birtingarmynd ofbeldis Bryndís Björk segir umfjöllun Kveiks um drengina í Bakkakoti erfiða en nauðsynlega. „Þessi umræða sýnir alvarleika ofbeldis sem að þessir menn sem börn hafa orðið fyrir á Íslandi og er að sjálfsögðu hræðileg birtingarmynd ofbeldis.“ Hún segir mjög mikilvægt að samfélagið viðurkenni það ofbeldi sem mennirnir sem voru vistaðir í Bakkakoti sem börn, lýsa og afleiðingar þess. „Nú ríður á að gera allt sem hægt er til þess að veita stuðning og finna leiðir til þess að vinna með áföll þeirra afleiðingarnar og koma í veg fyrir að svona geti gerst aftur.“ „Það þarf mikið hugrekki til þess að stíga fram“ Afleiðingar ofbeldis geti haft fjölþætt áhrif á líðan barna, hegðun þeirra og sjálfsmynd ævina á enda. „Það þarf mikið hugrekki til þess að stíga fram. Þriðjungur þeirra sem verða fyrir ofbeldi í æsku segir frá eftir meira en 10 ár. Ástæðan fyrir því er að þolendur eru hræddir um að þeim verði ekki trúað, þeir eru hræddir við frekari afleiðingar og eru með sektarkennd sem á ekki rétt á sér,“ segir Bryndís. Gerendur hafi stundum með einhvers konar sálfræðihernaði komið barninu í skilning um að ofbeldið sé réttlætanlegt. „Það að segja frá ofbeldinu er mjög mikilvægt vegna þess að þá er hægt að veita þau úrræði og þá meðferð sem þarf.“ Lítil umræða um ofbeldi þar sem konur eru gerendur Birtingarmyndir ofbeldis skipti líka máli. „Og í þessu tilviki erum við með ofbeldi þar sem að þolendur eru drengir og gerandinn er kona. Þetta er dæmi um ofbeldi sem að við vitum að er til en hefur ekki verið mikið til umfjöllunar í samfélaginu. Það er gríðarlega mikilvægt fyrir samfélagið allt að ræða þessi mál á opinskáan hátt til þess að þolendur geti stigið fram og til að fyrirbyggja að þetta geti gerst aftur, segir Bryndís.