„Þú vilt ekki að gamli maðurinn fari að segja sögur, er það?“ spyr tónlistarmaðurinn ástsæli Kristján Kristjánsson, eða KK eins og flestir kannast við hann. Kristján verður sjötugur 26. mars og heldur þá afmælistónleika í tilefni áfangans í Háskólabíói og ræddi við Síðdegisútvarpið á Rás 2 um lífið og tilveruna. Eitt af hans vinsælustu lögum er Álfablokkin en sagan á bak við það er stutt og laggóð. „Við bjuggum í blokk í Álfheimunum og dóttir mín var á gelgjunni. Hún er frumburðurinn okkar þannig ég vissi ekkert hvað gelgjan var og hélt að þetta væri einhver umskiptingur.“ Núna sé dóttir hans, Sóley Kristjánsdóttir, búin að kenna honum að hormónaflæðið hafi valdið þessari hegðun. „Hún heldur úti standöppi í dag þar sem hún fjallar um þetta í Tjarnarbíói fyrir fullu húsi, hún og Auðbjörg Ólafs vinkona hennar,“ bætir Kristján við um uppistandið Konur þurfa bara sem fjallar um breytingaskeið kvenna. „Ég er búinn að fara nokkrum sinnum og karlarnir láta sig hverfa ofan í stólinn í smá tíma. Ég varð svo reiður og leiður yfir því að þetta skuli ekki hafa verið kennt þegar við vorum í grunnskóla. Þetta eiga allir að vita og fullt af eldri konum segja það sama.“ Finnst hann enn þá vera sextán ára og vinir sínir líka Kristján segist ekkert vera að líta yfir farinn veg þó hann sé að verða sjötugur. „Maður er alltaf inni í sér í núinu. Ég er enn þá sextán ára þó ég sé sjötugur og það sem er svo fyndið er að maður sér vini sína þannig líka. Maður sér þá í öðru ljósi, sér þá í minningunni.“ Honum þykir þó gaman að líta um öxl og hugsa til baka. „Það er ofsalega gaman. Það er mikið búið að ganga á og mikið til að vera þakklátur fyrir. Mikið af góðu fólki sem maður hefur verið með í gegnum tíðina og spilað með. Ég hef verið svo ofboðslega heppinn að fá að spila og starfa með svona góðu fólki.“ Ekkert orðinn leiður á því að spila slagarana Þó það sé draumur hvers tónlistarmanns að endurnýja sig í sífellu og flytja ný lög fyrir áhorfendur segist Kristján ekki ætla að gera mikið af því á afmælistónleikunum. Árið 2012 hafi hann farið á þriggja klukkutíma tónleika með Paul McCartney þar sem Bítillinn frækni flutti nær eingöngu sína helstu slagara. „Ég varð honum svo þakklátur fyrir það. Eftir þetta hef ég svolítið gert þetta líka. Ég er heldur ekkert orðinn leiður á því að spila Vegbúann eða Álfablokkina. Ég hef gaman af því að spila þetta og geri það af væntumþykju. Það er ekkert mál fyrir mig að spila þessi lög.“ Hann segist þó mögulega munu flytja eitt eða tvö ný lög, enda gaf hann út á dögunum lagið Gleymmérei með Bríeti og plötu ásamt Jóni Jónssyni og Mugison sem tekin var upp í Nashville í fyrra. Að semja lag eins og að fara á fluguveiði Kristján segist gjarnan semja lög í stofunni heima eða hvar sem gítarinn sé. „Ég sit bara með gítarinn og djamma eitthvað. Svo dett ég niður á eitthvað sem er skemmtilegt og held því við. Ef ég fæ ekki leið á því þá geri ég lag úr því.“ „Kannski er þetta eins og fluguveiði. Þú kastar og kastar, ert að djamma á gítarinn og svo allt í einu færðu napp. Þú heldur á nappinu og svo reynirðu að draga hann í land og stundum sleppur hann og þá þarftu að byrja aftur. Ég hef aldrei séð þetta svona áður,“ segir hann. Borgaði aleigu sína fyrir gítar á uppboði Fyrsta gítarinn eignaðist Kristján 11 ára gamall frá móður sinni sem keyptur var í rússnesku búðinni á Hallveigarstíg og var af ódýrustu gerð. „Síðan er ég bara búinn að vera með hann í höndunum. Hann hefur fylgt mér í gleði og sorg.“ Nú á hann ríkulegt safn af gítörum en það er einn gripur sem hefur fylgt honum hvað lengst. „Það er Martin-gítar sem ég keypti á uppboði 1980 úti í Svíþjóð. Ég eyddi aleigu okkar hjónanna sem átti að duga okkur í heilan mánuð.“ Þau bjuggu í Lundi og þegar Kristján kom heim frá Malmö af uppboðinu sýndi hann eiginkonu sinni, Þórunni Þórarinsdóttur, gripinn sem kostaði þá fimm þúsund sænskar krónur, þegar hún spurði hvort hann hefði keypt eitthvað. Þegar hún spurði hvað gítarinn hefði kostað svaraði hann: „Aleiguna okkar og svo þurfti ég að fá lánaðan 500 kall frá Ása frænda. Hún horfði smá á mig og gítarinn og spurði svo: Og ertu ánægður með hann? Já, sagði ég. Hún hefur ekkert minnst meira á hann.“ Á þennan gítar hefur Kristján samið flest sín lög, þar á meðal Vegbúann. Hann segist þó aðallega hafa keypt gítarinn í uppboðsgleði frekar en af því að hann hafi langað svo í hann. Ætlaði sér ekki að verða leiðinlegur gamall karl Bítlarnir fóru að gefa út tónlist þegar Kristján var sex ára og hafði móðir hans mikið dálæti á hljómsveitinni. Hún keypti allar plöturnar og spilaði mikið. Hann segir Bítlahreyfinguna hafa orðið að byltingu sem nú er löngu liðin. „Litlir drengir hættu að láta klippa sig og rakararnir fóru allir á hausinn.“ „Og helvítis gömlu kallarnir, sem voru á sama aldri og ég er núna, voru svo leiðinlegir,“ rifjar Kristján upp. „Hvað er að sjá þig? Ertu stelpa eða strákur?“ spurðu þeir á meðan mömmunum og ömmunum fannst aðeins sætt að drengirnir skyldu safna hári og prjónuðu á þá Bítlatrefla. „Ég hugsaði: Ég ætla ekki að verða svona karl. Það er mikið að ske í dag sem ég skil ekkert í en ég læt það bara eiga sig.“ Hefur ferðast víða vegna tónlistarinnar Tónleikarnir verða á sjálfan afmælisdaginn, 26. mars en þeir seldust fljótt upp og var því ákveðið að bæta við öðrum daginn eftir. „Það er svakalegt, ég þakka bara fyrir mig. Það er fullt af gestum sem hafa verið með mér í gegnum þessa ferla.“ Hann segist hafa lifað af tónlistinni frá árinu 1985 þó hann hafi sinnt fleiri verkefnum í gegnum tíðina. „Ég hef líka verið að kenna, ég vinn sem dagskrárgerðarmaður hjá Ríkisútvarpinu að spila tónlist og ég hef farið í alls konar verkefni við leiksýningar og til Kína og alls konar. Bara eitthvað sem tengist tónlist.“ „Tónlistin hefur farið með mig út um allt.“ Tekur bara stefgjöldin fyrir vinnuna en þjóðin á lögin Lög Kristjáns eru mörg hver þjóðinni mjög kær og eru spiluð við hin ýmsu hátíðlegu tilefni, bæði í gleði og sorg. Kristján segir það ábyrgð og vill því fara vel með lögin. „Ég á ekki lögin lengur. Ég er einhvers konar vörður. Ég hugsa um lögin og passa þau, passa að þau fari ekki á vitlausan stað. Þetta eru lög sem fólk er búið að nota í viðkvæmum mómentum í lífi sínu, giftingum og jarðarförum. Þannig ég þarf að passa að þessi lög fari ekki í að auglýsa Coca Cola eða eitthvað svoleiðis dótarí.“ „Ég passa upp á þetta en ég á ekki þessi lög lengur. Þjóðin á þetta. Ég tek bara stefgjöldin fyrir þessa vinnu mína.“ Tónlistarmaðurinn KK segist ekki eiga lögin sín lengur heldur þjóðin, hann taki bara stefgjöldin. Hann ætlaði sér aldrei að verða leiðinlegur karl og rifjar upp hvernig hann eyddi aleigunni í gítar á uppboði árið 1980. Rætt var við Kristján Kristjánsson í Síðdegisútvarpinu á Rás 2. Viðtalið má finna í spilaranum hér fyrir ofan.