Við megum vera þakklát fyrir að í ríkisstjórn sitja ráðherrar sem tala skýrt og ákveðið um nauðsyn þess að lækka verðbólgu, negla niður vöxtum og bæta afkomu heimilanna í landinu. Þetta eru brýn verkefni. Þegar verðlag hækkar, þar á meðal verð peninga í formi vaxta, rýrna lífskjör og ráðstöfunartekjur dragast saman. Rekstrarumhverfi versnar og atvinnuleysi eykst. Verðbólga er ekki bara hagfræðilegt hugtak heldur raunverulegur draugur í daglegu lífi fólks. Hún hefur áhrif á húsnæðiskostnað, verð matvæla, þjónustu og alla daglega neyslu. Í Danmörku eru stjórnvöld með sömu markmið. Að bæta ráðstöfunartekjur heimilanna og halda verðbólgu og vöxtum í skefjum. Markmiðin eru því keimlík beggja vegna sundsins. En leiðirnar eru ólíkar og þar verður hagfræðin flókin. Á Íslandi hefur baráttan við verðbólgu að hluta farið fram með hækkun gjalda og skatta. Það er orðið dýrara að kaupa og reka bíl, svo nýlegt dæmi sé tekið. Þá hafa hugmyndir verið ræddar um að hækka álögur á sykruð og unnin matvæli í lýðheilsuskyni. Slíkar aðgerðir kunna að hafa góðan tilgang, en þær hækka um leið verðlag og þrýsta á vísitölur. Sykurskattur var síðast lagður á árið 2013 en afnuminn 2015. Af hverju skyldi það vera? Í Danmörku hefur hins vegar verið farin önnur leið. Þar eru yfirvöld að afnema eða lækka álögur á vörur á borð við sykur, kaffi, rafmagn og súkkulaði. Með því er leitast við að draga beint úr kostnaði heimilanna og milda verðbólguna. Sömu markmið, stöðugleiki og bætt lífskjör, en tvær gjörólíkar nálganir. Þar liggur hin raunverulega áskorun sem krefst skýrrar forgangsröðunar og heildstæðrar sýnar. Spurningin er hvort við viljum berjast við verðbólgudrauginn með því að hækka verð, í falskri von um gróða ríkissjóðs, eða lækka álögur.