Margrét Halla Hansdóttir Löf segist vera í afneitun yfir því að faðir hennar, Hans Roland Löf sem hún var dæmd fyrir að bana, sé látinn. Hún situr í fangelsinu á Hólmsheiði eftir að hafa fengið 16 ára dóm sem hún hefur áfrýjað til Landsréttar. „Við erum fjölskylda sem þykir rosalega vænt um hvort annað og áttum líka mjög oft, mjög góðar stundir,“ segir Margrét í viðtali við Þóru Tómasdóttur í þættinum Vítahringur Margrétar Löf á Rás 1. Rétt er að taka fram að fréttastofa RÚV hefur þá almennu vinnureglum að veita ekki dæmdum brotamönnum vettvang til að ræða þau mál sem þeir hafa verið dæmdir fyrir nema sérstök rök séu fyrir því. Við ræðum því við Margréti um aðdragandann en ekki það sem hún er dæmd fyrir. „ Ég myndi lýsa sjálfri mér bara fyrst og fremst sem mjög góðhjartaðri manneskju. Ég elska að gefa af mér og láta gott af mér leiða og vera til staðar fyrir fólk. Svo er ég trú, trygg traust og svo er ég mjög metnaðargjörn og klára alltaf vel það sem ég tek mér fyrir hendur og vil skila því vel frá mér.“ Erfitt að greina milli mótlætis og áfalla Margrét segist hafa lent í erfiðleikum og áföllum sem sum krefjist mikillar vinnu til að yfirstíga. Sálfræðingur lagði upp meðferð til að vinna með tilfinningastjórnun Margrétar og þol við mótlæti í daglegu lífi. Sálfræðingur taldi hana eiga erfitt með að greina á milli mótlætis og hættulegra áfalla sem geta leitt til áfallastreituröskunar. „Markmiðið er að klára að vinna úr því öllu. Öll þessi áföll sem ég hef lent í, þau hafa mótað mig.“ Við meðferð sakamálsins fyrir Héraðsdómi Reykjaness teiknaðist upp djúpstæður fjölskylduvandi sem varð sífellt óviðráðanlegri. Margrét Halla Hansdóttir Löf var dæmd í 16 ára fangelsi fyrir að verða föður sínum Hans Roland Löf að bana. Rætt var við hana í þættinum Vítahringur Margrétar Löf á Rás 1. Árin áður en Hans var sviptur lífi, frá 2019 til 2025, gengu Margrét og foreldrar hennar örvæntingarfull milli sérfræðinga. Þau hittu sálfræðinga, félagsfræðinga, fjölskylduráðgjafa, lækna og heilara. „Við leituðum okkur hjálpar, eða aðstoðar, sem fjölskylda. Bara sem ein heild,“ segir Margrét. „Það voru búnir að vera ákveðnir erfiðleikar og brestir sem við vildum vinna úr og vildum bara láta hlutina ganga upp og láta okkur líða vel saman.“ Margrét segist hugsa fallega til foreldra sinna og sakna föður síns. „Ég hugsa mjög fallega til þeirra beggja. Þetta er náttúrulega fjölskyldan mín og bara það mikilvægasta í mínu lífi; það er mamma og pabbi. Þetta eru náttúrulega foreldrar mínir og mér þykir mjög vænt um þau og hef alltaf hugsað mjög fallega til þeirra og borið mikla ást til þeirra. Eins og þetta bara, að pabbi sé dáinn, ég er bara í einhverri afneitun held ég.“ Saknarðu hans? „Alveg svakalega. Alveg svakalega mikið.