Í ný­legri frétt Við­skipta­blaðsins, „Lausnin felst í gagn­kvæmri virðingu“, lýsir Sól­rún Tinna Eggerts­dóttir, rekstrar­stjóri Ham­borgara­búllu Tómasar í Kaup­manna­höfn, hvernig sam­skipti borgar­yfir­valda og rekstraraðila þar byggja á trausti, skýr­leika og sam­vinnu. Hún bendir á að á tíu árum í mið­borg Kaup­manna­hafnar hafi hún ekki fengið eina einustu sekt vegna vöru­sendinga – ein­fald­lega vegna þess að kerfið er hannað til að virka. Sú lýsing vekur óhjákvæmi­lega spurningu: Af hverju gengur þetta þar – en ekki í Reykja­vík? Vöru­af­hendingar eru ekki frávik – þær eru for­senda Veitingastaðir, verslanir og þjónustu­fyrir­tæki í mið­borgum lifa og hrærast í flæði. Hráefni, drykkir, birgðir og búnaður þurfa að komast leiðar sinnar. Vöru­af­hendingar eru ekki undan­tekning frá reglunni – þær eru for­senda rekstrar. Í Kaup­manna­höfn virðist nálgunin vera þessi: Leyfa stutt, skil­greind stopp þar sem það er raun­hæft, svo lengi sem um raun­veru­lega af­hendingu er að ræða. Það er gert ráð fyrir að at­vinnulíf sé starfandi. Það er gert ráð fyrir að borgin sé lifandi. Í Reykja­vík upp­lifa margir rekstraraðilar að nálgunin sé önnur. Þar er áherslan oftar á bókstaf reglunnar fremur en til­gang hennar. Sektir eru lagðar á þótt um sé að ræða skammtíma­stopp vegna brýnna af­hendinga. Niður­staðan? Pirringur, kostnaður og andrúms­loft þar sem aðilar upp­lifa sig fremur í átökum en sam­starfi. Reglur – eða viðhorf? Auðvitað þarf reglu­verk. Um­ferðaröryggi og að­gengi fyrir gangandi og hjólandi veg­far­endur eru mikilvægar for­sendur nútíma­borgar. En spurningin er ekki hvort reglur eigi að vera til staðar – heldur hvernig þær eru út­færðar og fram­kvæmdar. Getur verið að munurinn liggi ekki fyrst og fremst í lögunum sjálfum heldur í fram­kvæmd þeirra? Getur verið að í Kaup­manna­höfn sé gengið út frá því að rekstraraðilar vilji gera rétt en í Reykja­vík sé oftar gengið út frá hinu gagnstæða? Gagn­kvæm virðing er ekki mjúk hug­mynda­fræði. Hún er hag­ræn for­senda. Þegar borgar­yfir­völd og at­vinnulíf vinna saman skapast skil­virkni, fyrir­sjáan­leiki og traust. Þegar sam­skiptin ein­kennast af tor­tryggni og stíf­leika tapar borgin heild­stætt – ekki bara ein­stakur rekstraraðili. „Löndin sem við berum okkur saman við“ Reykja­vík vill vera alþjóð­leg, skapandi og sam­keppnis­hæf borg. Hún vill laða að ferða­menn, frum­kvöðla og fjár­festingu. En sam­keppnis­hæfni borgar mælist ekki ein­göngu í markaðs­setningu eða skipu­lagsáætlunum. Hún mælist líka í hversu auðvelt er að reka fyrir­tæki innan borgar­markanna. Ef kerfið í Kaup­manna­höfn getur sam­einað öryggi, skipu­lag og sveigjan­leika – af hverju ætti það ekki að vera hægt hér? Er eitt­hvað í ís­lenskri stjórnsýslu sem úti­lokar slíka nálgun? Eða er ein­fald­lega ekki búið að taka um­ræðuna af fullri al­vöru? Komum öllum í sama lið Þetta snýst ekki um að slaka á öllu eftir­liti. Þetta snýst um að stilla mark­miðum saman. Borgar­yfir­völd vilja örugga og að­gengi­lega mið­borg. Rekstraraðilar vilja starf­hæfa og lifandi mið­borg. Þessi mark­mið stangast ekki á – þau styðja hvert annað. Kannski er tími til kominn að Reykja­vík setjist niður með full­trúum veitinga­geirans, verslunar og flutningsaðila og rýni ein­fald­lega í það sem virkar annars staðar. Ekki til að af­rita í blindni, heldur til að læra. Spurningin sem Sól­rún Tinna vekur – óbeint – er ein­föld og sann­gjörn: Af hverju er ekki hægt að hafa þetta svona hér? Ef svarið er að það sé „ekki hægt“, þá eigum við að út­skýra af hverju. En ef svarið er að það sé í raun hægt – þá eigum við að gera það.