EFTIR ÞORSTEIN BÁRÐARSON Í ljósi umræðu um vinnsluskyldu á afla langar mig að koma sjónarmiðum mínum á framfæri sem útgerðarmaður hjá fjölskylduútgerðinni Breiðavík ehf. Við höfum gert út síðan árið 1998 og rekum í dag bátana Júlla Páls SH og Kristin HU. Við höfum nánast eingöngu landað okkar afla á markað frá upphafi útgerðar, en af og til átt lítilsháttar föst viðskipti við vinnslur. Mér finnst umræðan um vinnsluskyldu á fiski — sem virðist hafa það að leiðarljósi að lækka fiskverð á mörkuðum og útiloka erlenda kaupendur sem gjarnan bjóða hæsta verðið — vera á villigötum. Slíkar hugmyndir vega að minni útgerðum landsins sem í flestum tilvikum landa á fiskmarkaði. Minni útgerðir niðurgreiði fiskvinnslu Með þessum kröfum er verið að fara fram á að minni útgerðir niðurgreiði fiskvinnslu á Íslandi vegna þess að vinnslurnar eru ekki samkeppnisfærar um að bjóða í aflann á mörkuðum. Mér finnst það út í hött; minni útgerðir á Íslandi sem landa á markað eiga nú þegar í vök að verjast. Þær búa við skakkt samkeppnisumhverfi þar sem þær borga sínum sjómönnum hlut út frá mun hærra fiskverði en útgerðir með eigin vinnslur. Þær síðarnefndu greiða gjarnan samkvæmt verði Verðlagsstofu, sem er mun lægra en fiskmarkaðsverð, og eru því með lægri launakostnað. Það er því ekki á bætandi. Þorsteinn Bárðarson útgerðarmaður. Mynd/aðsend Frjálsan og eðlilegan markað með fisk Stórútgerðin hoppar auðvitað á þennan vagn þar sem hún fengi með þessu móti ódýrari fisk á mörkuðum í sínar vinnslur. Enn betra fyrir þær væri að verð Verðlagsstofu til þeirra skipa myndi lækka í kjölfarið, þar sem það er tengt fiskmarkaðsverði og afurðaverði. Þetta myndi síðan leiða til þess að auðlindagjaldið sem útgerðin greiðir til ríkisins myndi lækka. Ég dæmi því enga stórútgerð fyrir að vera spennta fyrir þessum hugmyndum, en ég veit þó að þetta fólk er það vel hugsandi að því hugnast ekki höft, boð eða bönn, heldur vill frekar frjálsan og eðlilegan markað fyrir viðskipti. Það að ríkið verði af tekjum við það að vinna ekki fiskinn hér heima á ekki við rök að styðjast ef það þýðir að fiskverð á mörkuðum lækkar. Slíkt veldur því að sjómenn og útgerðir lækka í tekjum og greiða þar af leiðandi minna í tekjuskatta og auðlindagjöld. Ef illa gengur í rekstri tel ég það ekki réttu leiðina að setja á höft, boð og bönn sem lækka verð til þeirra sem veiða fiskinn og greiða sína skatta, auðlindagjöld og annan kostnað. Það á að vera frjálst að selja þeim sem hæst býður — og raunar ber manni skylda til þess í rekstri. Það verður einfaldlega að finna aðrar leiðir en þessa. Höfundur er útgerðarmaður hjá fjölskylduútgerðinni Breiðavík ehf.