Verðlagning á fjölmörgum hluta­bréfa­mörkuðum hefur lækkað það mikið að hún er aftur farin að nálgast sögu­legt meðal­tal. Stóra spurningin er þó hvort hluta­bréf séu raun­veru­lega orðin ódýrari — eða hvort af­komu­spár fyrir­tækja endur­spegli enn ekki að fullu þær efna­hags­horfur sem nú blasa við. Óvissan á mörkuðum síðustu vikur hefur vakið upp kunnug­lega spurningu meðal fjár­festa: er komið kaup­tækifæri, eða er lækkunin aðeins fyrsta lota stærri leiðréttingar? Í nýjum Skin in the Game pistli í Financial Times veltir Stu­art Kirk, fyrr­verandi sjóð­stjóri, því upp hvort verðlagning margra hluta­bréfa­markaða sé nú orðin það hóf­leg að tíma­bært sé að snúa aftur inn á markaðinn. Hann dregur þó enga ein­falda niður­stöðu af þeirri stöðu. Kirk bendir á að fjár­festar hafi ríka til­hneigingu til að skýra slaka ávöxtun með stórum utan­aðkomandi áföllum eftir á, fremur en að horfast í augu við að greitt hafi verið of hátt verð fyrir eignirnar í upp­hafi. Að hans mati endur­tekur sama mynstrið sig: Þegar hluta­bréf falla er orsökin gjarnan sögð stríð, farsótt eða annað ytra áfall, en sjaldnar viður­kennt að markaðurinn hafi þegar verið of hátt verðlagður. Í pistlinum segir hann að bandarísk hluta­bréf séu enn helsta ástæða þess að hann hefur haldið sig til hlés. Sú af­staða hafi ekki breyst þrátt fyrir óróa síðustu vikna. S&P 500 hafi aðeins lækkað um 5 pró­sent frá því átökin við Íran og hækkandi olíu­verð fóru að setja mark sitt á markaði, og Nas­daq aðeins lítil­lega meira. Með öðrum orðum: Lækkunin ein og sér dugi ekki til að gera bandaríska markaði aug­ljós­lega ódýra. At­hygli hans beinist fremur að öðrum mörkuðum. Hann nefnir sér­stak­lega Bret­land og Asíu utan Japans, þar sem hlut­fall markaðsverðs og hagnaðar, eða V/H-hlut­fall, hefur fallið aftur niður fyrir tíu ára meðal­tal. Bret­land og Asíu­markaðir utan Japans voru sam­kvæmt pistlinum komnir í 17 og 19 falt V/H-hlut­fall rétt áður en stríðið hófst en eru nú nær 13 földum hagnaði. Það þýðir að markaðirnir eru ekki aðeins lægri í verði en fyrr í ár heldur eru þeir einnig komnir niður fyrir það sem telst meðaltals­verðlagning til lengri tíma. Japan stendur að mati Kirk í nokkuð annarri stöðu. Þar hafi Topix-vísi­talan farið niður í 13 falt væntan­legan hagnað í apríl í fyrra, hækkað síðan upp í 19 falt í febrúar og standi nú í um 17,5 földum hagnaði. Það er enn um 1,6 stigum yfir tíu ára meðaltali. Þótt japanskur markaður sé því ekki jafn dýr og áður telur hann að þar sé minna svigrúm til að tala um aug­ljós kaup­tækifæri. Sjá einnig Fjár­festar veðja enn á skamm­vinn átök Kirk bendir einnig á að víðari hluta­bréfa­vísitölur í ný­markaðs­ríkjum, og jafn­vel þrengri svæðis­markaðir eins og Suður-Ameríka, séu nú orðnir ódýrari miðað við sögu. Þar gæti því verið minna til­efni til að óttast áfram­haldandi verðþrýsting en á bandarískum mörkuðum, þar sem verðlagning var þegar há áður en óróinn hófst. En pistillinn snýst ekki aðeins um það hvar markaðir séu orðnir ódýrari. Kjarna­spurningin er hvort lægra V/H-hlut­fall segi alla söguna. Kirk bendir á að þegar verðlagning lækkar geti það skýrst með tvennu. Annars vegar gætu hluta­bréfa­verð raun­veru­lega hafa fallið of mikið miðað við undir­liggjandi hagnað. Hins vegar gæti hagnaður fyrir­tækja ein­fald­lega enn ekki hafa verið færður nægi­lega niður í spám greiningaraðila. Ef hið síðara reynist rétt er hlut­fallið villandi og markaðurinn í raun ekki eins ódýr og hann lítur út fyrir að vera. Þetta er sér­stak­lega mikilvægt nú þegar hækkandi orku­verð og minni líkur á vaxtalækkunum þrýsta samtímis á hag­vaxtar­horfur og fjár­magns­kostnað. Ef hagnaður fyrir­tækja veikist meira en nú er gert ráð fyrir gætu núverandi marg­faldarar reynst of bjartsýnir. Þá væri lækkunin ekki lokin á leiðréttingu heldur aðeins fyrsti áfangi hennar. Sjá einnig Af hverju er gull­ að lækka á óvissutímum? Kirk segir sjálfur að hann sé tregur til að hoppa aftur inn á markaðinn, þrátt fyrir að dag­legar fyrir­sagnir eigi ekki að ráða ferðinni hjá langtíma­fjár­festi. Hann bendir á að sjóð­stjórar hafi á sama tíma fært sig hratt í reiðufé; könnun Bank of America sýndi í vikunni hraðasta flæði yfir í hand­bært fé síðan árið 2020. Það eitt þýðir þó ekki að fé hafi runnið út af mörkuðum í hefðbundnum skilningi, heldur frekar að fag­fjár­festar hafi valið að auka varúð. Helsta niður­staða pistilsins er því ekki að nú sé aug­ljós­lega rétti tíminn til að kaupa. Öllu heldur er hún sú að sumir markaðir utan Bandaríkjanna séu orðnir mun hóf­legra verðlagðir en áður og að óttinn kunni að vera orðinn meiri en verðlagning ein og sér gefur til­efni til. En það er aðeins kaup­tækifæri ef hagnaður fyrir­tækjanna eykst heldur betur en óttast er. Ef ekki, gæti lægra V/H-hlut­fall reynst tálsýn.