Geta íslenskra heimila til íbúðakaupa er enn umtalsvert undir sögulegu meðaltali, þótt hún hafi batnað lítillega á síðasta ári. Þetta kemur fram í nýrri rammagrein Seðlabanka Íslands um getu heimila til íbúðakaupa í ritinu Fjármálastöðugleiki 2026/1. Þar segir að húsnæðiskaup séu nú síður viðráðanleg en oft áður og að þróunin hafi áhrif á bæði virkni á íbúðamarkaði og áhættu í fjármálakerfinu. Í rammagreininni segir að miklar sveiflur hafi verið í kaupgetu frá árinu 2020. Þótt ráðstöfunartekjur heimila hafi hækkað hefur íbúðaverð og fjármagnskostnaður vegið þyngra. Seðlabankinn bendir á að íbúðaverð hafi hækkað mun hraðar en laun frá ársbyrjun 2021 fram á mitt ár 2022 og að vaxtahækkanir hafi síðan bætt enn frekar í þrenginguna. Jafnframt hafi íbúðaverð hækkað nokkuð eftir fólksflutninga frá Grindavík árið 2024. Bankinn metur kaupgetuna út frá greiðslubyrði íbúðaláns sem hlutfalli af miðgildi ráðstöfunartekna. Við útreikninginn er meðal annars miðað við miðgildi kaupverðs fjölbýlisíbúða á höfuðborgarsvæðinu, 70 prósenta veðsetningarhlutfall og 30 ára jafngreiðslulán. Tvær vísitölur eru reiknaðar, annars vegar miðað við verðtryggð lán og hins vegar óverðtryggð lán. Niðurstaðan er sú að í lok síðasta árs hafi geta til íbúðakaupa verið nærri fimmtungi undir sögulegu meðaltali þegar miðað er við verðtryggð lán og tæplega þriðjungi undir meðaltali þegar miðað er við óverðtryggð lán. Í rammagreininni er rakið að lækkun vaxta árin 2019 og 2020 hafi tímabundið bætt mjög úr stöðunni, einkum fyrir þá sem fjármögnuðu kaup með óverðtryggðum lánum. Sú þróun snerist síðan við. Fyrst hafi hröð hækkun íbúðaverðs dregið úr kaupgetu og síðar hafi vaxtahækkanir árin 2022 og 2023 orðið meginástæðan fyrir versnandi stöðu. Á síðasta ári hafi staðan batnað lítillega, einkum vegna lækkunar óverðtryggðra vaxta og stöðugra íbúðaverðs, en þó ekki nóg til að færa kaupgetuna aftur nær meðallagi. Seðlabankinn bendir jafnframt á ákveðna þversögn á markaðnum. Þrátt fyrir að kaupgeta hafi verið mjög lítil frá ársbyrjun 2024 hafi virkni á íbúðamarkaði haldist töluverð og hlutfall kaupenda fyrstu fasteignar verið í meðallagi. Skýringin virðist meðal annars vera sú að kaupendur hafi í auknum mæli fært sig yfir í verðtryggð lán, þar sem greiðslubyrði er lægri í upphafi lánstíma, og jafnframt leitað í ódýrari eignir. Það kemur einnig fram að nýbyggingar séu sérstaklega viðkvæmar fyrir þessari þróun. Þær séu að jafnaði dýrari en eldri eignir og því næmari fyrir breytingum á kaupgetu heimila. Á sama tíma og geta til íbúðakaupa mælist lítil í sögulegu samhengi sé metfjöldi nýbyggðra íbúða á sölu á höfuðborgarsvæðinu og skuldir byggingageirans miklar. Seðlabankinn segir þetta fela í sér hættumerki, enda geti dræm sala nýbygginga ásamt veikri kaupgetu aukið kerfisáhættu. Í almennri umfjöllun ritsins kemur fram að þrátt fyrir þröng fjármögnunarskilyrði og tiltölulega litla getu heimila til íbúðakaupa hafi hlutfall kaupenda fyrstu fasteignar af heildarfjölda kaupenda verið um þriðjungur og haldist stöðugt frá miðju ári 2024. Þar er jafnframt bent á að stuðningur aðstandenda kunni að skipta máli. Á sama tíma hafa stjórnvöld rýmkað skilyrði hlutdeildarlána, hækkað tekjumörk og aukið heimilaða fjármögnun, sem gæti liðkað fyrir sölu nýbygginga á þessu ári. „Til þess að bregðast við aukinni greiðslubyrði íbúðalána virðast íbúðakaupendur einnig hafa leitað í ódýrari eignir. Þrátt fyrir að hlutfall nýbygginga af heildarfjölda íbúða á sölu á höfuðborgarsvæðinu hafi mælst sögulega hátt á síðasta ári, eða um 40%, dróst hlutfall nýbygginga af seldum íbúðum saman á milli ára og var um 16% samanborið við um 20% ári áður. Hættumerki felast í því að á sama tíma og geta til íbúðakaupa mælist lítil í sögulegu samhengi er metfjöldi nýbyggðra íbúða á sölu á höfuðborgarsvæðinu og skuldir byggingageirans miklar í sögulegu samhengi. Nýbyggingar eru að öðru óbreyttu dýrari en sambærilegar eldri eignir og er sala þeirra því að líkindum viðkvæmari fyrir breytingum á getu til kaupa,” segir að lokum í rammagrein bankans.