Hrein framvirk gjaldeyrisstaða viðskiptabankanna hefur aukist talsvert frá því síðasta haust og bendir það til þess að bæði innlendir aðilar og erlendir markaðsaðilar hafi verið virkari í samningum sem tengjast krónunni. Þetta kemur fram í nýrri greiningu Jóns Bjarka Bentssonar, aðalhagfræðings Íslandsbanka, þar sem hann vísar meðal annars til nýjustu umfjöllunar Seðlabanka Íslands um gjaldeyrismarkaðinn. Í lok febrúar nam hrein framvirk gjaldeyrisstaða viðskiptabankanna 133 milljörðum króna og hafði þá aukist um ríflega 40 milljarða frá ágústlokum í fyrra. Um er að ræða stöðu bankanna í framvirkum gjaldmiðlasamningum og gjaldmiðlaskiptasamningum, það er samningum þar sem aðilar festa gengi eða taka stöðu milli krónu og erlendra gjaldmiðla til framtíðar. Slík þróun getur bæði endurspeglað áhættuvarnir og fjárhagslega stöðutöku. Að mati Jóns Bjarka bendir þróunin annars vegar til þess að innlend fyrirtæki og fjárfestar hafi í auknum mæli viljað verja sig gegn mögulegri styrkingu krónunnar. Slík þörf getur myndast hjá aðilum sem eru með tekjur, eignir eða skuldbindingar í erlendum gjaldmiðlum og vilja draga úr gengisáhættu. Hins vegar bendir hann á að virkni erlendra fjármálafyrirtækja, beint eða óbeint, hafi einnig aukist í gjaldmiðlaskiptasamningum við íslensku viðskiptabankana undanfarin misseri. Sú þróun hafi vegið þungt í hækkun framvirku stöðunnar. Jón Bjarki segir að aukin framvirk staða gefi ákveðna innsýn í hvernig markaðsaðilar meta gengisáhættu og horfur fyrir krónuna. Hún sé um leið merki um að þótt krónan hafi verið stöðug að undanförnu sé eftirspurn eftir vörnum gegn gengishreyfingum enn veruleg. Sjá einnig Framvirk staða viðskiptabanka vex Hann bendir þó á að staðan sé allt önnur en fyrir bankahrunið. Reglur Seðlabankans takmarki mjög möguleika erlendra aðila til að taka stórar stöður í krónum í gegnum afleiðuviðskipti. Því sé ekki um að ræða sambærilega áhættu og þegar umfangsmikil skammtímastaða í krónum byggðist upp á fyrsta áratug aldarinnar. Framvirka staðan er því að mati Jóns Bjarka fyrst og fremst merki um aukna notkun gengisvarna og meiri markaðsvirkni í kringum krónuna, fremur en vísbending um óhóflega spákaupmennsku.